IETS OVER DE CHLADNISCHE KLANKFIGUREN. 309 



Het geheele werk dwingt ons tot hooge waardeering van den waar- 

 heidlievenden , wetenschappelijken 1 proefnemer en zijn onuitputtelijk ge- 

 duld. Hij zegt in dat voorbericht iets , dat een oogenblik mijn aandacht 

 trok , n.1. : "Men kan nagaan , hoe verwonderd ik stond , toen een ver- 

 schijnsel optrad, dat nog niemand vóór mij had gezien", en ik maakte 

 de gevolgtrekking, dat ik me dan ook niet behoefde te schamen om 

 te bekennen, dat de eerste proef met die eenvoudige stokken mij zeer 

 verraste, 't Is waar, zulke bekentenissen behooren tot den ouden tijd. 

 Men voelt zich thans met zulk een geestdrift verlegen. Toen de bekende 

 astronoom janssen voor de eerste maal de protuberances bij de onbe- 

 dekte zonneschijf waarnam , kon hij zich met moeite bedaard houden , 

 zegt hij , want hij kon zijn verrukking toch niet aan de om hem staan- 

 den doen blijken. Ik geloof, dat er onder de sterre-, natuur-, plant- 

 en dierkundigen weinigen zijn met oesternaturen; men vernam immers 

 nog onlangs , hoeveel dichters , schilders en musici er onder beide eerst- 

 genoemde categoriën van geleerden vroeger gevonden werden. Waarom 

 wil men , dat zij onverschilligheid of een zekere deftigheid veinzen ! 't Is 

 alweder waar, de wetenschap wordt door zulk een enthousiasme geen 

 schrede vooruit geholpen ; maar zou zij soms bezielend op het jeugdig 

 geslacht kunnen werken? Men nivelleert tegenwoordig bij het onderwijs 

 dikwijls de verdiensten van corypheeën op het gebied van wetenschap , 

 geschiedenis en letteren , of het gewicht van merkwaardige gebeurte- 

 nissen, waarlijk reeds genoeg, dan dat men zou kunnen vreezen door 

 zijn voorbeeld bij de jonge lieden te warme belangstelling in de ver- 

 hevene verschijnselen der natuur op te wekken en hen overgevoelig te 

 maken. Alleen door (en zelfs door de minste) overdrijving maakt men 

 zich belachelijk. Slaan wij nog even het oog op onze toonvormen. 



De figuren 2, 10, 13 en 14 zijn door de staaf E verkregen. Zij be- 

 hooren tot de laagste tonen, die ik kon doen ontstaan. Fig. 1 heeft 

 wat den buitensten cirkel betreft iets geleden; ook liggen de lycopo- 

 dium- verzamelingen bij fig. 11 niet altijd midden op de buiken, en 

 sommige lijnen zijn een weinig verwrikt of de symmetrie iets geschon- 

 den. Dit alles is het gevolg van de niet volkomen homogeniteit en dus 

 van de ongelijkmatige elasticiteit der geluidsplaten. Wat dit laatste be- 



1 Men zie, wat dr. kkecke in zijn zeer belangrijk opstel over de Meteoovstcenen , in 

 dezen jaargang van het Album op pag. 70, 110 en 111, aangaande OHLADNl'fl scherp- 

 zinnigheid meedeelde. 



