IETS OYER HET LOSS, 



DOOR 



ELI SE SOEE. 

 (Naar votf Richthoven.) 



In het Noorden van China, begrensd door de steppen van Mongolië 

 en van Koko-nor, bedekt een fijne gele aardsoort de berghellingen , ter- 

 rassen en vlakten, welke laatste aan de golf van Petsjili en de Gele 

 zee in een steeds aangroeiend alluvium eindigen. Maar niet alleen in 

 het 19000 D Gr. mijlen beslaande Hoang-ho-gebied ook bij Nanking aan 

 den Yang-se-kiang wordt deze gele aarde aangetroffen. Iets westelijker 

 vormt de Tsing-ling-Shan , vroeger Peling geheeten , eene scherpe grens- 

 scheiding. Aan diens noordelijken voet komt het loss nog in dikke 

 banken voor, maar in de provinciën ten zuiden van dit gebergte is 

 geen spoor van gele aarde meer te vinden. Wanneer men de aangege- 

 ven grenzen op de kaart volgt, blijkt het, dat voornamelijk de provinciën 

 Shen-si en Shan-si , gedeeltelijk Honan en verder in het oosten Shan- 

 tung en Kiang tot de bevoorrechte lössgebieden behooren. Wij zeggen 

 bevoorrecht, want onuitputtelijk vruchtbaar is er de grond. Bij vol- 

 doenden regen wast er het graan tot op eene hoogte van 2000 ja 2400 

 meter. In sommige streken wordt het loss zelfs tot bemesting van min- 

 der vruchtbaren grond gebezigd. Behalve door zijne fijnheid en gele 

 kleur kenmerkt het loss zich door zijne neiging om loodrechte wanden 

 te vormen, terwijl het geene lagen vertoont. Beide laatste eigenschap- 

 pen zijn in hooge mate belangrijk voor de bepaling der herkomst dezer 

 aardsoort. Het loss behoort tot de jongste diluviale vormingen , daar 



