322 GESCHIEDENIS VAN DEN VLEUGELVINGER. 



steenplaten met overblijfselen van vleugelvingers , die te Haarlem in 

 Teylers museum bewaard worden. 



Het is tegenwoordig , bij gebrek aan bescheiden , niet meer mogelijk 

 uit te maken of de eerste overblijfselen van vleugelvingers , die bekend 

 geworden zijn , opgeleverd zijn door het leigesteente van Stonesfield in 

 Engeland of door den lithografischen steen van Beieren. Verder is het 

 ook onzeker welke overblijfselen uit het laatstgenoemde gesteente de 

 eerst gevondenen zijn , daar er van de uit oude verzamelingen afkom- 

 stige versteeningen van deze soort , namelijk die welke onder de namen 

 van Pterodactylus longirostris , Pt. giganteus , Pt. micronyx en Pt. (Orni- 

 tliopterus) Lavateri bekend zijn, niet meer te bepalen is in welk 

 jaar zij gevonden zijn. Slechts dit is zeker, dat collini de eerste was 

 die de aandacht der geleerde wereld op dit merkwaardige geslacht 

 van dieren vestigde, door, in het jaar 1784, een beschrijving te geven 

 van een raadselachtige versteening uit het kalkgesteente van Eichstadt, 

 die hij in de verzameling van de Kur-Pfalzische Academie te Mann- 

 heim had aangetroffen. Later gaf cuvier den geslachtsnaam van Pte- 

 rodactylus, vleugelvinger, en von sommering dien van Ornithoce- 

 phalus , vogelkop, aan dit zonderlinge dier. De langsnavelige 

 vleugelvinger, Pt. longirostris, was dus in elk geval de soort die 

 het eerst bekend is geworden. Eerst 33 jaren later , in 1817, beschreef 

 von sommering een tweede soort uit den lithographischen kalk van 

 Beieren , den Pt. brevirostris. Vroeger evenwel had spix reeds opmerk- 

 zaam gemaakt op een paar leden van den langen vinger van een pte- 

 rodactylus , die hij als aan een vampyr behoorende beschouwde , doch 

 die later gebleken zijn afkomstig te zijn van het dier dat thans Rham- 

 pliorhynchus Gemmingi geheeten wordt, en waarover wij later zullen 

 spreken. Kort daarna, ook nog in 1817, beschreef von sommering een 

 groote soort, den Pt. grandis. Van dit dier had blumenbach reeds in 

 het jaar 1783 — en dus een jaar vóór dat collini den Pt. longirostris 

 bekend maakte — overblijfselen gezien , doch waarvan hij eerst in 

 1801 melding maakte, in een tijd dus waarin cuvier reeds de ware 

 natuur van den vleugelvinger had erkend. In het jaar 1817 kende men 

 derhalve reeds overblijfselen van vier verschillende soorten van pte- 

 rodactylen. 



Tot December 1828 bleven dezen de vier eenige vertegenwoordigers 

 van het geslacht, toen de ijverige verzamelaarster van versteeningen, 

 Miss mary anning, in het lias van de zuidkust van Engeland een nieuwe 



