328 GESCHIEDENIS VAN DEN VLEUGELVINGER. 



Zoolang men slechts kortstaartige pterodactylen kende , hield men 

 den staart voor een bewijs dat die dieren geen reptielen waren. Die 

 korte staart werd met dien der vogels vergeleken, doch wegens zijn 

 spits uitloopend einde vond men dat hij meer op den staart der zoog- 

 dieren geleek. Men meende dat de reptielen-natuur in dit orgaan in 

 't geheel niet vertegenwoordigd was , toen er de eerste langstaartige 

 pterodactylen gevonden werden. Nu echter verwonderde men zich over 

 den langen staart bij een vliegend dier , evenzeer als men zich over 

 den korten staart bij een reptiel had verwonderd. Het getal der wer- 

 velen, waaruit de korte bewegelijke staart bestaat, schijnt niet bij alle 

 soorten het zelfde te zijn: in Pt. scolopaciceps schijnt het 15 te zijn, 

 en evenveel telt wagler ook in Pt. longirostris ; het zelfde is het ge- 

 val met Pt. Kochi , terwijl Pt. grandipelvis (als ten minste de staart 

 volkomen bewaard gebleven is) slechts 10 wervelen heeft. Bij de vogels 

 zijn 6 tot 10 staartwervelen aanwezig, waarvan de laatste zich echter 

 door zijn grootte en vlak-schijfvormige gedaante onderscheidt: bij de 

 zoogdieren kan het getal der staartwervelen zelfs nog kleiner zijn dan 

 bij de vogels , doch het kan ook veel grooter zijn. Doch niet alle vleu- 

 gelvingers hadden korte staarten : de lange stijve staart der Eham- 

 phorhynchen vertoont 38 tot 40 staartwervels , die door hun gewrichts- 

 vlakten op de zelfde wijze als de vingerleden van den vliegvinger met 

 elkander verbonden zijn , en tusschen beenachtige draden liggen , welke 

 aan de peesdraden in den staart van de rat doen denken , bij welk 

 dier , zooals ook bij de didelphen , het getal der staartwervelen groo- 

 ter dan 30 kan zijn : bij sommige tandeloozenof edentaten bedraagt het zelfs 

 tot 46 (Manis macrura). Bij de thans levende sauriërs vindt men gewoon- 

 lijk 30 staartwervelen : de kaaiman heeft er 38 , en de Monitor nigri- 

 cans van Java heeft zelfs 115 staartwervelen. De lange stijve staart 

 der Rhamphorhynchen eindigde ook , evenals die der vogels , in een 

 plat been , zooals wij straks zullen zien : zulk een staart was noch voor 

 een landdier, noch voor een waterdier geschikt, wel echter voor een 

 vliegend dier. Het getal der wervelen , waaruit hij bestaat , komt over- 

 een met dat in den staart der zoogdieren en der kaaimans , doch de 

 vorm der wervelen is verschillend. 



De ribben. De borstribben der pterodactylen gelijken op die der 

 reptielen : bij de zoogdieren , namelijk bij dezulken die niet tot de 

 vleescheters behooren , alsmede bij de vogels , zijn zij breeder , en bij 

 de laatsten bovendien voorzien van een achterwaarts gericht uitsteeksel, 



