HET ZEVENVOUDIG WERELDRAADSEL. 345 



waarvan zij vroeger een deel uitmaakte. Naar alle kanten straalde zij 

 warmte uit; dien ten gevolge vertoonden zich na verloop van tijd (wie 

 zou een gissing omtrent het aantal eeuwen durven uitspreken ?) gestolde 

 schollen op de gloeiende, overigens nog vloeibare massa en was nog 

 later binnen de geheel vast geworden aardkorst een vuurzee opgeslo- 

 ten , die zich niet zonder weerstand te bieden boeien liet. Vreese- 

 hjke uitbarstingen wisselden tijdperken van schijnbare rust af, uit- 

 barstingen zonder gekraak en gedreun , immers er bestond nog geen 

 schepsel , in staat om de hevige bewegingen der lucht te vernemen. 

 Lang duurde het , voordat de regen , als waterdamp uit de aarde ont- 

 weken en in het koudere luchtruim tot droppels verdicht , als vloeibaar 

 water het oppervlak der aarde bereiken kon. Meer en meer naderde 

 de plaats , waar de vallende droppel weder verdampte , de aardkorst , 

 totdat deze voldoende was afgekoeld en het water zich voor het eerst 

 in de holten en spleten verzamelen kon. 



Had de aarde hare gedaante tot nog toe alleen aan het vuur te danken , 

 de langzame maar aanhoudende werking van het water zal voortaan 

 de hardste rots langzamerhand doen verweeren en er naar streven het 

 oppervlak der aarde zooveel mogelijk vlak te maken. Zoodra deze ge- 

 weldige tweestrijd tusschen Pluto en Neptunus begint, mengt zich een 

 derde strijder in den kamp. De levende natuur laat haren invloed op 

 den vorm der aardkorst gelden ; het mosplantje zal zijne wortelharen 

 in de spleten der bergen drijven en aan het water den toegang tot 

 meer inwendige deelen gemakkelijk maken ; koraal en schelpdier zullen 

 riffen opbouwen en kalksteenlagen vormen. Het bestaan van deze allen 

 en van hunne bondgenooten , van alles, wat leven heeft, is eerst mo- 

 gelijk geworden , nadat het water de aarde bevochtigen kon. 



Is nu dit leven ontstaan door de werking van de krachten , die tot 

 nog toe op de aarde heerschappij hadden gevoerd , of heeft zich daartoe 

 eene nieuwe onbekende in de rij der vorigen gevoegd? De schrijver 

 van "die Sieben "Weltrathsel" ziet in het leven niet anders dan een 

 samenloop van natuurkundige verschijnselen. Kon de menschheid een 

 duidelijk inzicht verkrijgen in het wezen van de stof en van de 

 krachten, die in de anorganische stoffen heerschen, het raadsel van 

 het leven ware te gelijker tijd opgelost. De derde mocielijkheid, welke 

 de mechanische opvatting van de wereld op haren weg ontmoet, wordt 

 daarom niet van transcendenten aard geacht. 



Niet alle hedendaagsche natuurkundigen koesteren echter deze mee- 



