358 GESCHIEDENIS VAN DEN VLEUGELVINGER. 



klaard. Dit is echter zoo niet, veeleer heeft collini, door te zeggen 

 dat de kenmerken van het reptiel alle anderen overschaduwen , dit dier 

 reeds goed beoordeeld. 



Hermann, professor te Straatsburg, verklaarde aan cüvier dat hij 

 den Pt. longirostris voor een dier hield , 't welk , duidelijker dan de 

 vleermuis, den overgang van de zoogdieren tot de vogels vormde. 



Blumenbach zag in den Pt. longirostris een watervogel , en later in 

 de nog door hem geziene overblijfselen van Pt. grandis een groote, 

 op den vliegenden hond gelijkende vleermuis , een vampier. Aan een 

 reptiel werd door dien geleerde dus in 't geheel niet gedacht. 



Cüvier daarentegen verklaarde reeds terstond den vleugelvinger voor 

 een bijzonder reptiel , dat kon vliegen , op de wijze van de thans levende 

 hagedissen die onder den naam van draak, Draco, bekend zijn. Van 

 het laatste kwam hij toch terug , toen hij weldra ontdekte dat de vleu- 

 gel slechts door één zeer langen vinger gesteund werd , terwijl de overige 

 vingers kort en van nagels voorzien waren. In de woorden "vliegend 

 reptiel" scheen hem iets elkander weêrsprekends te liggen. Als ken- 

 merkend noemt hij den langen hals en den vogelsnavel , doch zegt dat 

 de vogel breedere ribben heeft, die van een achterwaarts gericht uit- 

 steeksel zijn voorzien ; dat hij een middenvoet heeft die slechts uit een 

 enkel been' bestaat; dat zijn vleugel naar den onderarm heen slechts 

 driemaal , maar bij den pterodactylus vijfmaal verdeeld is ; dat de vogel 

 geen tanden heeft, meer halswervels en minder rugwervels. Bij de vleer- 

 muis zijn , met uitzondering van den duim , alle vingers , doch bij den 

 vleugelvinger is slechts de laatste vinger verlengd. Door zijn eenvou- 

 dige spitse tanden gelijkt het dier op den dolfijn , waarvan het overi- 

 gens in alle opzichten verschilt. Het duidelijkst vertoont zich de rep- 

 tielen-natuur van dit dier in den cylindrischen vorm van het kwa- 

 draatbeen. Tot de bijzonderheden van den pterodactylus behooren de 

 korte staart , de lange snavel , de lange hals , en de lange leden van den 

 vierden vinger; Deze vinger zal een vlies ondersteund hebben, waar- 

 mede het dier, gelijk de vleermuizen, vloog. Het kon zich slechts met 

 insekten voeden , en de groote oogen doen aan een nachtdier denken. 

 De pterodactylus , zegt cüvier verder , is een dier dat van de tanden 

 tot de punt der nagels alle kenmerken van een sauriër vertoont. Hij 

 twijfelt dan ook niet of het dier is met schubben bedekt geweest. Te- 

 vens zou het 't vermogen van te vliegen hebben bezeten , en in den toe- 

 stand van rust weinig gebruik van zijn voorste ledematen hebben ge- 



