GESCHIEDENIS VAN DEN VLEUGELVINGER. 359 



maakt , ook al vouwde hij die niet altijd , gelijk de vogels , over den rug 

 samen. Den kleinen eersten vinger kon hij gebruiken om zich aan boom- 

 takken te hangen; gewoonlijk echter rustte hij op de achterpooten , ge- 

 lijk de vogels , en kon hij ook , gelijk dezen , den hals achteruit bui- 

 gen. Het dier is dus zoo volledig bekend , dat men het kan afbeelden 

 zooals het levend was. Doch zulk een afbeelding zou door hem, die 

 den lichaamsbouw van het dier niet kende , eerder voor een ziekelijk 

 voortbrengsel der fantasie, dan voor de afbeelding van een werkelijk 

 bestaand schepsel worden gehouden. 



Von sommering hield den pterodactylus voor een onbekend , tot de 

 vleermuizen behoorend dier , en dus voor een zoogdier. In dit gevoelen , 

 dat hij door het bestudeeren van den Pt. longirostris verkreeg , werd hij 

 nog meer bevestigd, toen hij bevond dat de kop en de hals van Pt. 

 brevirostris in lengte nog meer tot de vleermuis naderden dan bij de 

 eerstgenoemde soort. Hij gelooft dat cuvier , door collini's gebrekkige 

 beschrijving , verkeerdelijk het dier voor een reptiel houdt. Von sommering 

 trachtte het geraamte van beide soorten te restaureeren naar het voor- 

 beeld van het vleermuis-geraamte. Zelfs in de tanden zou hij overeen- 

 komst met de zoogdieren gevonden hebben , en bij Pt. brevirostris 

 meent von sommering zelfs kiezen en hoektanden als bij de vleermuizen 

 te kunnen onderscheiden. Deze onderscheidene tanden zijn echter later 

 nooit meer gevonden. 



Hoe vast von sommering ook overtuigd was dat de pterodactylus een 

 vleermuis was , bekent hij toch dat dit dier zich van de vleermuis 

 onderscheidt door grootere oogkuilen , een langeren hals , door het be- 

 zit van vier vingers aan eiken poot, langere middenvoetsbeenderen , en 

 een verlengden vinger , die het werk te doen had van de vier dunnere 

 vingers van de vleermuis ; den onderarm houdt hij voor korter dan den 

 opperarm , 't welk daardoor kwam dat hij den onderarm voor den op- 

 perarm , dien hij volstrekt niet kende , en de middenhand voor den 

 onderarm hield. De meeste overeenkomst in de vingers vindt hij met 

 Pteropus marginatus van Bengalen. Hij plaatst het fossiele geslacht 

 onder den naam van Ornitlwcephalus tusschen Galeopitliecus en Pteropus, 

 doch kan de gedachte niet afweren, dat dit dier de opene ruimte tus- 

 schen de vliegende zoogdieren en de vogels heeft gevuld : op den vogel 

 geleek het door den langen smallen kop en door de lange smalle 

 pooten. 



Oken staat als 't ware tusschen cuvier en von sommering , waarvan 



