360 GESCHIEDENIS VAN DEN VLEUGEL VINGER. 



de eerste den vleugelvinger voor een reptiel , en de tweede hem voor een 

 zoogdier hield. Voordat oken den vlengelvinger door eigen beschou- 

 wing kende, beweerde hij: "dat de lange vliegvinger zijn analogon bij 

 sommige zoogdieren had, namelijk bij den vliegenden eekhoorn; welk 

 dier een beenige strook heeft , die van den voorpoot langs den rand 

 van het vliegvlies tot den achterpoot loopt. Bij Pteromys indica is dit 

 vliegbeen wel 2,5 decimeter lang, en bekleedt de plaats van den klei- 

 nen vinger. Waren zijn tanden anders van vorm , en ook zijn schedel 

 anders , dan zouden wij hem een vliegend buideldier heeten : de bui- 

 deldieren hebben onder de viervoetige zoogdieren de meeste tanden 

 Didelphys omstreeks 50. Enkelvoudige middenvoetsbeenderen vindt men 

 bij de springhaas , groote oogen bij de lemurs , vooral bij Tarsius en 

 Galago , die nabij den vliegenden Galeopithecus staan. Het dier schijnt 

 veel op zijn achterste gezeten te hebben. Men moet niet meenen dat 

 de vliegvinger zijwaarts uitgestrekt was , maar naar achteren tot aan 

 de achterteenen en wel langs den rand van het vliegvlies. Daar wij 

 iets dergelijks slechts bij zoogdieren en niet bij reptielen vinden, kan 

 het bijna niet anders of wij moeten den vleugelvinger tot de zoogdie- 

 ren rekenen. En dit zou ook niets tegen zich hebben , als wij slechts 

 den kop weg konden denken. Maar zooals von sommering hem getee- 

 kend heeft, is en blijft hij een reptielenkop. Alles komt dus neer op den 

 kop en wel op het kwadraatbeen en de spitse tanden." 



Nadat hij dit geschreven had , vond oken gelegenheid de verstee- 

 ning te Munchen te onderzoeken. Hij was zeer verwonderd het kwa- 

 draatbeen , waarvan von sommering zegt dat hij het zelfs met een ver- 

 grootglas niet had kunnen vinden , terwijl het toch in de afbeelding 

 opgenomen is , aan te treifen. Dit been besliste over de klasse en de orde 

 van het dier. Het was niet breed en vierkant , zooals bij de vogels , 

 maar steelvormig en dun , zooals bij de reptielen. Oken verklaarde dus 

 nu het dier voor een reptiel , welks kop tusschen het kameleon en den 

 krokodil staat: door het kwadraatbeen en het ruitvormige borstbeen 

 wordt het een salamander, door de tanden en de volkomene voeten 

 een hagedis, en door de afwijkende teenen een kameleon. 



Wagler zag in den vleugelvinger een zoogdier. De in holten in de 

 kaak zittende tanden met vaste wortels waren hem een bewijs dat de 

 vleugelvinger geen hagedis was; slechts de krokodil heeft tanden die 

 in echte tandkassen gezeten zijn, maar dezen hebben holle wortels. 

 De kop van den vleugelvinger stemt , volgens wagler , volkomen 



