GESCHIEDENIS VAN DEN VLEUGELVINGER. 361 



overeen met dien van den langsnaveligen dolfijn, en heeft niets met 

 dien van een hagedis gemeen. Onder de zoogdieren is de dolfijn de 

 eenige welks tandenrijen vóór de oogkuilen eindigen. Overigens heeft 

 de pterodactylus niets van den dolfijn, behalve nog eenigermate de 

 vinvormige gedaante zijner armen. Die vormen der armen en van den 

 hals hebben den vleugelvinger belet zijn voedsel al vliegende te zoe- 

 ken , omdat die deelen zijn evenwicht verstoorden. "De vorm van den 

 hals," zegt hij, "welke met die van een eend zoozeer overeenstemt , doet 

 ons gelooven dat hij door duiken, of wel door met zijn gevoeligen 

 snavel op den bodem van het water te snuffelen, zijn voedsel zocht. 

 Op de oppervlakte van het water zwemmende , droeg hij den hals als 

 een zwaan, S-vormig gebogen. De vorming der voeten doet ons ver- 

 moeden dat hij , gelijk de walvisschen , het water nooit verliet. Einde- 

 lijk bewijst ook de vorm der hand dat hij een waterdier was, 't welk 

 van visschen en weekdieren leefde , die dieren zonder kauwen inslikte, 

 en daarom ook een onbewegelijke , dat is met de geheele onderzijde 

 aan de kaak vastgehechte tong bezat. Wagler gelooft ook dat de vleu- 

 gelvinger een naakte huid heeft gehad; dat zijn voeten, gelijk die der 

 lederschildpad en van de kleine oorrob , Otaria pusilla , vinvormig en 

 met een dikke huid omgeven waren ; dat er echter , gelijk bij dezen 

 rob en bij de zeeschildpad , eenige nagels uit dat vlies staken. In 't 

 algemeen stemmen ook de vleugels der pingoeins met de armen van 

 den vleugelvinger overeen. Het is bekend dat deze vogels hun vleu- 

 gels als roeiriemen gebruiken. 



Goldfuss bestudeerde vooral den Pt. crassirostris. Aan dit dier, 

 zeide hij , bespeurt men den weg dien de natuur heeft ingeslagen , om 

 van het reptiel op te klimmen tot den vogel en het zoogdier. Vooral 

 de bewegingswerktuigen ondergaan de grootste veranderingen , daar 

 zij gedeeltelijk aan die van den vogel en gedeeltelijk aan die van de 

 vleermuis gelijk worden , doch evenwel de beenderen van het reptiel , 

 wat hun getal betreft, behouden. De schedel, op dien van den kroko- 

 dil gelijkend , neemt uiterlijk den vorm van een vogelschedel aan , doch 

 behoudt zijn tanden. De lange hals gelijkt uiterlijk op dien van een 

 vogel, doch het getal zijner wervels verandert niet; slechts worden zij 

 langer. 



De vleugelvinger kon ongetwijfeld, ten gevolge van de gedaante 

 van zijn bekken en de lengte van zijn achterste ledematen, gelijk 

 een eekhorentje zitten , en dit zou zeker zijn gewone houding zijn ge- 



