362 GESCHIEDENIS VAN DEN VLEUGELVINGER. 



weest , als zijn lange vliegvinger hem daarin niet hinderlijk was ge- 

 weest. Als hij zich kruipend wilde voortbewegen, had hij de zelfde 

 moeielijkheden als de vleermuis, en tot huppelen waren hem zeker 

 zijn grooten zwaren kop en langen hals , alsmede de betrekkelijke 

 zwakte van zijn achterste ledematen hinderlijk. De vleugelvingers ge- 

 bruikten hun nagels om daarmede aan rotshellingen, in scheuren en 

 kloven der gesteenten of aan boomen, als die er waren, te hangen, 

 en bij steile rotswanden op te klimmen. Door middel van hun vlie- 

 zige vleugels zweefden zij waarschijnlijk over den waterspiegel , om in- 

 sekten en misschien ook waterdieren te vangen. Hun tanden dienden 

 zekerlijk meer om een prooi te grijpen en vast te houden , dan wel 

 om hem daarmede te verkleinen. 



Ten opzichte van de huid van den vleugelvinger beweerde goldfuss 

 dat men zou verwachten dat zij met schilden of schubben bedekt was, 

 omdat het dier zoo duidelijk het karakter van den krokodil en den 

 monitor vertoonde. De toenadering tot de vogelgestalte doet de moge- 

 lijkheid van een met vederen bedekt zijn onderstellen , en het in vele 

 opzichten op een vleermuis gelijken geeft recht tot het vermoeden 

 dat de huid met haar was bedekt. Goldfuss meende dat de door hem 

 bestudeerde Pt. crassirostris dit duistere punt schitterend opklaarde. 

 Het gesteente, waarin dit exemplaar bewaard is gebleven, is namelijk 

 in den omtrek der beenderen zeer murw en zacht. Dit, zoowel als de 

 kleur van het gesteente op die plaatsen, wordt toegeschreven aan de 

 verrotting der zachte deelen, welke op die plaatsen gelegen waren. 

 Kalkdeeltjes waren tusschen de plooien van het vliegvlies gedrongen, 

 en na het verrotten der zachte deelen vormden zij de bladerige laagjes 

 die tusschen den opperarm en den vliegvinger worden bespeurd. Zelfs 

 zouden er sporen van een spier en, op de plaatsen die door de vlieg- 

 vliezen ingenomen worden , afdruksels gezien worden van bosjes en vlok- 

 ken van kromme , heen en weer gebogene haren. Dikkere afzonderlijke 

 haarindruksels liggen tusschen de beide onderarmen, op den rug ziet 

 men het afdruksel van vlokkige , opgerichte manen , en aan den hals 

 een naar voren gerichte haarbos. Eenige zeer flauwe indruksels gelij- 

 ken sprekend op kleine vogelvederen: twee rijen streepjes die diver- 

 geeren; maar nooit vindt men een spoor van een schaft of kiel. Ook 

 op de steenplaat die den Pt. medius bevat, ziet men op beide opper- 

 vlakten , vooral op de onderste , vele strepen en vezels die als de baar- 

 den van een veder gelegen zijn, en op de plaats waar de buik ligt 



