364 GESCHIEDENIS VAN DEN VLEUGELVINGER. 



tenrand van dien vinger tot de zijden van den romp uitstrekte, en 

 waarschijnlijk de achterpooten niet raakte. Dit laatste laat zich beslui- 

 ten uit de omstandigheid, dat het dier in rust met opgevouwen vlieg- 

 vliezen niet als een vleermuis op alle vier pooten rustte , maar als een 

 vogel rechtop op de achterpooten stond ; om dat te kunnen doen , moe- 

 ten echter de pooten , even als bij den vogel , vrij zijn. Slechts in deze 

 houding kon het dier voortgaan, zonder hinder te hebben van zijn 

 vliegwerktuigen ; slechts in opgerichte houding kon het zijn buiten- 

 gewoon langen kop met den langen hals ophouden en in evenwicht 

 houden, terwijl de laatste S-vormig gebogen kon worden, zooals een 

 vogelhals. Wagner eindigt zijn beschouwingen met te zeggen: "De 

 vleugelvinger is een sauriër, die bezig is een vogel te worden." 



Zóó stond het met onze kennis van den pterodactylus ongeveer 20 

 jaren geleden. Wel zijn er later nog eenige nieuwe exemplaren gevon- 

 den — b. v. de Pt. spectdbilis , door hermann von meyer beschreven, 

 een prachtexemplaar van Pt. mier onyx en een van Pt. Kochi, beiden 

 door mij beschreven , en thans alle drie in Teylers museum te Haarlem te 

 zien, en onder nos. 10341, 13104 en 13105 in den catalogus opgenomen, 

 maar nieuwe gezichtspunten of belangrijke onbekende bijzonderheden 

 hebben deze voorwerpen niet opgeleverd , en scheen het dus alsof onze 

 kennis van dit merkwaardige dier op het door bovengenoemde ge- 

 leerden veroverde standpunt zou blijven staan, toen er, eenige jaren 

 geleden , een vleugelvinger gevonden werd , die in vele opzichten zoo 

 merkwaardig is , dat wij hem hier eenigszins uitvoerig moeten be- 

 schouwen. Zie een verkleinde afbeelding op blz. 361. 



Deze vleugelvinger, door Prof. o. c. marsh te New-Haven, Connec- 

 ticut, Amerika, Ramphorhynchus pJiyllurus geheeten, werd in 1873 

 gevonden in de steengroeven van Eichstadt in Beieren , en wel in het 

 zelfde gesteente , het lithographisch kalksteen , 't welk den Archaeo- 

 pteryx , den Compsognathus en verscheidene soorten van Pterodactyli 

 heeft opgeleverd. Dit exemplaar is zeer goed bewaard gebleven; de 

 beenderen zijn bijna allen aanwezig, en nevens de vleugelbeenderen 

 ziet men zeer duidelijke indruksels van de vliegvliezen. Bovendien 

 bezit het uiteinde van den langen staart een vertikaal vlies, 't welk 

 klaarblijkelijk het dier onder het vliegen tot roer diende. 



De ontdekking van dit merkwaardige dier maakte natuurlijk in der 



