GESCHIEDENIS VAN DEN VLEUOELVINGER. 



365 



tijd een groot gerucht. Wel werd mij vrij spoedig na het vinden van 

 het origineel een gipsafgietsel van dit fossiel ten geschenke ge- 

 geven door den heer f. spaeth , k. k. oberförster te Schernfeld bij 

 Eichstadt, maar eer ik maatregelen kon nemen om het origineel voor 

 Teylers museum aan te koopen , was er reeds een telegram gezonden 

 uit Amerika , en daarmede werd het voorwerp , ik meen voor 9000 

 gulden , aangekocht door Prof. o. c. marsh voor het museum van Yale 

 College te New-Haven, Connecticut, waar het thans wordt bewaard. 



Fig. 2. 



Rhamphorhynchus phyllurus , '/s van de natuurlijke grootte. 



Een zorgvuldig onderzoek van dit fossiel leert dat zijn vliegvlies 

 een zacht , dun vlies was , vrij gelijk aan dat der hcdendaagsche vleer- 

 muizen. Daar de vleugels min of meer opgevouwen waren , toen het 

 dier in het slijk werd begraven , zijn de vliezen natuurlijk geplooid ; 

 ook ziet men fijne streepjes op de oppervlakte. Op het eerste gezicht 

 zou men deze streepjes gemakkelijk kunnen aanzien voor indruksols 

 van haartjes , doch door nauwkeurig onderzoek blijkt het dat het niets 

 anders zijn als kleine plooitjes van de oppervlakte van de vliezen , die 

 met de onderzijde naar boven liggen. Het blijkt dat het vliegvlies van 

 voren langs de geheelc longte van den arm en tot aan de punt van 

 den verlengden kleinen vinger is vastgehecht geweest. Van die punt 

 liep de buitenrand boogvormig naar binnen en achteren , naar den 

 achterpoot. Waarschijnlijk strekte het vlies zich van den achter- 

 poot tot den staartwortel uit, doch dit kan niet duidelijk gezien wor- 

 den , ongeveer zooals aangetoond wordt in de restauratie van het dier 



