366 GESCHIEDENIS VAK DEN VLEUGELVINGER. 



die wij op blz. 363 zien voorgesteld. De binnenrand van het vlies was 

 zonder twijfel aan net lijf gehecht , op de zelfde wijze als wij thans bij 

 vleermuizen en vliegende eekhoorns waarnemen. 



Het grootste gedeelte van den langen staart is kaal en zonder vlie- 

 zige aanhangsels , maar het uiteinde, dat is de laatste zestien zeer 

 korte wervels , vertoont een verticaal vlies , van vorm als in de afbeel- 

 ding op blz. 363 en in de natuurlijke grootte in fig. 3 is voorgesteld. 

 Dit staartvlies was iets dikker dan het vliegvlies der vleugels. Het 



Fig. 3. 



Het staartvlies van Bhamphorhynchus phyllurus, natuurlijke grootte. 



bovenste gedeelte werd opgericht gehouden door een reeks van bee- 

 nige uitsteeksels , elk gezeten midden op een staartwervel. Ook de 

 onderste helft werd door zulke uitsteeksels gesteund. Deze steunsels 

 waren kraakbeenig en buigzaam, doch stevig genoeg van weefsel om 

 het vlies uitgespannen te houden. 



De zoogenoemde schoudergordel van dit dier is ook zeer merkwaar- 

 dig; het schouderblad en het ravenbeksbeen zijn met elkander ver- 

 groeid, doch het sleutelbeen ontbreekt. Het borstbeen vertoont geen 

 duidelijke gewrichtsvlakten voor borstbeenribben. 



De hier beschrevene soort schijnt zeer na verwant te zijn aan den 

 Uhamphorhynchus Gemmingi , is uit den zelfden geologischen horizon af- 

 komstig , en ook ongeveer op de zelfde plaats gevonden waar men voor- 

 heen den laatstgenoemden heeft aangetroffen. Dat de nieuwe soort 

 evenwel belangrijk van den genoemden Khamphorhynchus verschilt, 

 wordt , behalve door het verschil in grootte , bewezen door de volkomene 

 vergroeiing van het schouderblad met het ravenbeksbeen; door dat de 

 vijfde vinger van den achtervoet wel ontwikkeld is, en hij drie leden 

 heeft; en vooral ook door het bladvormige schild aan den staart. De 

 laatste bijzonderheid wordt uitgedrukt door den naam dien Prof. 



