372 GESCHIEDENIS VAN DEN VLEÜOELVINGER. 



het vliegvlies geplooid heeft gelegen : die bruine strepen bewijzen ons 

 dus dat er eenmaal een vliegvlies is geweest. 



Zeer merkwaardig zijn ook de beide steenplaten met overblijfselen 

 van den Pt. crassipes , no. 6928 en 6929 van den catalogus van 

 Teylers verzameling: tusschen de arm- en handbeenderen ziet men 

 hier duidelijke rimpels op de oppervlakte der steenplaten , rimpels die 

 zonder den minsten twijfel ontstaan zijn door het vliegvlies , 't welk 

 eenmaal op die plaats in plooien heeft gelegen. Dit voorwerp is het 

 eerste geweest 't welk ons het bestaan van een vliegvlies heeft bewe- 

 zen, het tweede bewijs werd geleverd door den boven beschreven 

 Pt. Kochi, en ofschoon wij die bewijzen nu niet meer noodig hebben, 

 daar de vliegvliezen van Rhamphorhynchus phyllurus zoo volkomen 

 zijn bewaard gebleven , dat er geen twijfel meer kan bestaan of deze 

 dieren hebben zulke merkwaardige vliezen bezeten, zijn de bovenge- 

 noemde exemplaren toch altijd nog van het hoogste belang voor de 

 geschiedenis van onze kennis van den vleugelvinger, en vormen zij nog 

 altijd twee van de grootste sieraden van Teylers verzameling. 



Een zeer merkwaardig fossiel is ook het overblijfsel van den Pt. gran- 

 dipelvis , dat met n° 6926 en 6927 is gemerkt. Het vertoont ons slechts het 

 bekken en de lendewervelen. Hermann von meyer heeft dit voorwerp 

 in zijn Zur Fauna der Vorwelt beschreven. Bij deze gelegenheid spreekt 

 hij ook over een ander fossiel , dat thans nevens de rhamphorhynchen 

 en pterodactylen in een der vitrines van Teylers museum te zien is , 

 en waarmede ik dit kort overzicht wensch te besluiten. Von meyer 

 zegt namelijk het volgende: "Over een vroegere verzameling van hae- 

 berlein te Pappenheim , die door Teylers museum te Haarlem aan- 

 gekocht is, schrijft quenstedt aan bronn (Jahrbuch f. Mineral. 1840 

 p. 688) onder anderen het volgende : "Vooral moet ik uw aandacht 

 vestigen op een schedel , die , helaas , aan zijn onderzijde nog in den 

 steen verborgen zit. Men ziet de bloote schedel- en voorhoofdsbeende- 

 ren met hun naden, en de daarnevens liggende onderkaak bestaat 

 uit één stuk. Ik moet bekennen dat mijn eerste indruk was : dit moeten 

 overblijfselen van een zoogdier zijn ! Daarbij behoort ook een , op een 

 andore steenplaat gelegen , duidelijk heiligbeen , welks saamgegroeide 

 wervels , als ik mij niet bedrieg , 5 paar foramina vormen , en wat ik 

 slechts met zoogdierbeenderen kan vergelijken. Deze overblijfselen doen 

 besluiten tot een dier van de grootte eener kat , en wie denkt hierbij 

 niet aan den Didelphys van Stonesfield? Het bloot leggen der tanden 



