WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 21 



heid van voortplanting dezelfde is voor alle golflengten. De methode van 

 foucault , of die van michelson , is gegrond op de bepaling van de hoek- 

 beweging van een spiegel tusschen op elkander volgende terugkaatsingen , het- 

 geen wederom een verschillende hoeveelheid is van de beide vorige. 



Ook Sir w. thomson legde de getuigenis af, dat de proeven van forbes en 

 young met de grootste zorg genomen waren , en dat hij er geen andere verklaring 

 dan die door de genoemde heeren gegeven was , van geven kon. Toch voelde ook 

 hij zich bezwaard door het vreemde dier gevolgtrekking. Daarbij deed hij op- 

 merken dat de waarnemingen van forbes en young de snelheid der voort- 

 planting kleiner maakten voor golven van kortere periode , terwijl wij toch , 

 op grond der overeenkomst van het geluid in veerkrachtige lichamen , juist 

 het tegendeel zouden moeten verwachten. (Nature 7 Sept. 1882, p. 465). 



HG. 



Diffusie-figuren. — In een glazen vat worden door Signor martini voor- 

 zichtig boven elkander twee vochten gegoten , die weinig in dichtheid verschillen, 

 b. v. water en eene waterige oplossing van zout of van suiker. Men laat het 

 vocht een uur lang in rust. In den bodem van het vat opent zich een capil- 

 laire buis , die door een caoutchouc-buis verbonden is met een ander vat , waarin 

 zich een ander , gekleurd vocht bevindt. Door dit tweede vat op te lichten , 

 treedt het gekleurde vocht door de capillaire buis het eerste vat binnen. Is 

 dit gekleurde alkohol , dan stijgt deze aanvankelijk als een dunne spiraaldraad , 

 die zich echter fraai boomsgewijs vertakt , zoodra hij het lichtere vocht bereikt. 

 Bezigt men , in plaats van alkohol , een zwaarder vocht , dan breidt zich dit 

 bij de opstijging in de gedaante van een regenscherm uit. Zoo kunnen, al 

 naar gelang van den aard der gebezigde vochten, verschillende diffusie-figuren 

 verkregen worden. {Nature, 27 Juli 1882, uit Ac. N. Cim. 9, 1881). 



HG, 



Nevelblaasjes of nevelbolletjes. — Het is bekend dat de vesiculair-theorie, 

 die de wolken en nevels voorstelde als holle waterblaasjes met waterdamp ge- 

 vuld , enkel om het zweven der wolken te kunnen verklaren , haar recht van 

 bestaan heeft verloren, sedert men heeft aangetoond dat waterbolletjes , indien 

 zij maar klein genoeg zijn , in de lucht moeten dalen met eene snelheid , welke 

 door den weerstand der laatste reeds standvastig wordt als zij nog zeer gering 

 is. Met behulp van een vroeger door kirchhoff gegeven formule heeft nu 

 a. kurz (carls Repertorium XVIII , S. 567) die snelheid berekend en haar, 

 alles in centimeters uitgedrukt , gelijk gevonden aan een millioen maal de tweede 



