WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 23 



vooruit puilend, met groote uitspringende hoektanden; op den schedel verheft 

 zich een hooge sagittaal-kam ; met één woord, de schedel heeft veel van dien 

 van een gorilla. Er zouden dus ook in Azië twee groote anthropomorphen 

 zijn , evenals in Afrika. 



Of die beschouwing juist is , zal een nader vergelijkend onderzoek , ook 

 van andere lichaamsdeelen , moeten leeren. Het zij aan onze op Sumatra le- 

 vende landgenooten aanbevolen. De aan den schedel opgemerkte verschillen 

 zijn misschien slechts het gevolg van verschil in sekse of leeftijd. 



HG. 



Vedermotten. — Alle entomologen kennen de kleine vlinders , welker vleu- 

 gels gesplitst zijn in een aantal op vedertjes gelijkende deelen , die echter , even 

 als de vleugels van andere vlinders , met kleine schubjes overdekt zijn. Het 

 aantal dier afdeelingen is verschillend, maar kan (bij Alucita polydacty 'la) tot 

 vierentwintig toe bedragen. Wat mag de reden zijn dezer zonderlinge afwijking 

 van het gewone maaksel der vleugels , niet alleen van die der overige vlinders , 

 maar van die van alle gevleugelde insekten? 



De heer j. e. taylor oppert het vermoeden , dat hier een geval van dier- 

 lijke vermomming {mimicry) bestaat. Volgens stainton leven de larven van 

 de meeste soorten van Pterophori op Compositae , welker zaden een pappus 

 bezitten , waarop zij in de lucht gedragen worden. Op eene dergelijke wijze 

 bewegen zich ook de vedermotten. Zelfs in den toestand van rust plooien zij 

 de vleugeltjes niet tegen het lichaam aan , en wanneer zij vliegen , drijven 

 zij in de lucht op eene wijze die hen geheel op pappus doet gelijken. Bepaal" 

 delijk vermeldt taylor een der grootere soorten van vedermotten , Pteropho- 

 rus pentadactylus , als op een afstand zoozeer op pappus van een distel ge- 

 lijkende , dat ook insektenetende vogels daardoor misleid kunnen worden. {Nature , 

 14 Sept. 1882, p. 477). hg. 



AARDKUNDE. 



Arktis. — Dit is de naam, die de heer k. pietterbeb van Tromsöe ge- 

 geven heeft aan eene groote uitgestrektheid land , dat zich eenmaal , en wel 

 tegen het einde der quaternaire periode, uitbreidde tusschen Noorwegen , Nova- 

 Zembla en Spitsbergen. Hij besluit daartoe uit het bestaan van een onder- 

 zeesch plateau , dat in die streek door de laatste Noorweegsche expedities 

 ontdekt is. Hierdoor wordt ook rekenschap gegeven van den tegenwoordigen 

 geologischen en biologischen toestand dier beide eilanden , in verband met dien 

 van Noorwegen. (Nature, 21 Sept. 1882, p. 513). BG. 



