30 



WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Het vergift van de Schorpioen. — De heer joyeux laffuie heeft nadere 

 onderzoekingen over dit vergift en de giftorganen van den schorpioen (Scorpio 

 occitanicus) ingesteld. Voor het anatomisch gedeelte naar het oorspronkelijke 

 verwijzende, deelen wij hier mede dat dit vergift zeer actief is, — 

 dat één droppel er van, bij een konijn in het bloed gebracht, dit dier zeer 

 snel doodt; dat de vogels even gemakkelijk er door gedood worden als de 

 zoogdieren; dat 7 a 8 kikvorschen door een enkele droppel er van bezwij- 

 ken ; dat de visschen , maar vooral de weekdieren , er veel meer weerstand aan 

 bieden, doch dat daarentegen één honderdste droppel genoeg is om onmiddellijk 

 een groote krab te doen sterven , terwijl spinnen , vliegen en andere insekten , 

 waarvan de schorpioen leeft, door den steek met bliksemsnelheid sterven. De 

 uitwerking van het vergift is in de eerste plaats convulsie, vervolgens ver- 

 lamming, die zonder tusschenpoos in elkander overgaan. Op het bloed oefent 

 het vergift geen invloed, maar wel op de zenuwcentra, waarheen het door 

 het bloed wordt gevoerd. (Compt. rend. Tom. XIV, pag. 866.) d. l. 



Nieuw geval van Gommensalisme. — Onder de hoogere dieren zijn de ge- 

 vallen van het samenwonen (commensalisme) van twee verschillende soorten 

 zeer zeldzaam. De meest bekende zijn die van de ratelslang in de holen der 

 prairiehonden in Noord-Amerika en van een kleine soort van uil in de holen 

 der visccacha in de pampas van Buenos Ayres. Thans vindt men in het laatst 

 verschenen deel van de Transactions and Proceedings of the New Zealand 

 Institute eene mededeeling door professor von haast over een nieuw en zeer 

 belangwekkend geval van dien aard. 



In December 1880 bracht de heer reischek een bezoek aan eenige kleine 

 eilanden, die den naam van de chickens (kuikens) dragen en gelegen zijn ten 

 oosten van Wangarei-baai op de oostkust van het noordelijk eiland van Nieuw- 

 Zeeland. Deze eilanden zijn tegenwoordig onbewoond, maar talrijke hoopen 

 keukenafval bewijzen ^dat zij vroeger door de oorspronkelijke inwoners van 

 Nieuw- Zeeland bezocht werden. 



Op die eilanden leeft thans nog in menigte de Tuatara (Sphenodon punctata) , 

 een zonderlinge soort van hagedis , die vroeger ook op het overige land van 

 Nieuw-Zeeland voorkwam, maar thans daar uitgestorven is. 



Voorts leven op die eilanden ook vogels en daaronder eenige soorten van 

 stormvogels (Procellaria Gouldi, P. Cooki en Puffinus gavius.) Het zijn 

 nu deze vogels , die met de Tuatara's dezelfde holen bewonen. Het hol is 

 gegraven door de hagedis , aan de westelijke helling van het eiland. De ingang 

 heeft gewoonlijk eene wijdte van vijf of zes duim , en voert in een gang van 



