WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 39 



den tocht van de Travailleur uit eene diepte van 2500 meter, in den Atlan- 

 tischen Oceaan , tusschen de kust van Marokko en de Canarische eilanden , 

 werd opgehaald. Het maaksel van dien visch is , blijkens het nader onder- 

 zoek door den heer l. vaillant, een der professoren aan het Museum, zoo 

 eigenaardig en afwijkend van dat van alle bekende visschen , dat men deze 

 soort als de type van een nieuwe groep moet beschouwen. De lichaamsgedaante 

 van het 50 centim. lange voorwerp is dat van een aalvormigen visch , met 

 rudimentaire vinnen. 



De door vaillant aan het dier gegeven soortnaam van Eurypharynx 

 pelecanoides is ontleend aan de twee meest in het oogloopende eigendomme- 

 lijkheden van zijn maaksel. Vooreerst namelijk strekt zich de mondspleet tot 

 zeer ver achter den schedel uit , zoodat de mond zich zeer wijd openen kan ; 

 in dien mond bevinden zich twee zeer kleine haakvormige tandjes. In de tweede 

 plaats is de mondholte van onderen bekleed met een voor sterke uitzetting 

 vatbare huid , zoodat deze tusschen de beide onderkaakstakken een zak vormt , 

 vergelijkbaar bij dien van den pelikaan , waarin zich het voedsel kan ophoopen. 



Ook de bouw der kieuwen en de overige organisatie van dien diepzee-visch 

 biedt verscheidene eigendommelijkheden aan. Er zijn zes paren inwendige kieuw- 

 spleten en bij gevolg vijf paren kieuwen, uit een dubbele reeks van vrije 

 plaatjes bestaande. Slechts door eene enkele opening onder aan de keel treedt 

 het water naar buiten. Ook een zwemblaas is afwezig. hg. 



Een gemummifieerde wesp. — De heer maspero , directeur van het museum 

 van Boulaq in Egypte , vond te Deir-al-Bahari eene mummie , omgeven , zoo 

 als dat in de thebéische periode gebruikelijk was , van bloemkransen. Daar- 

 tusschen trof hij het geheel verdroogde maar volkomen bewaarde lichaam van 

 een wesp aan , die vóór minstens 3500 jaren , bij de begrafenis der mummie , 

 mede in de sarcophaag is gekomen. 1 1 < i - 



Statistiek van de preventieve inenting tegen het miltvuur in Frankrijk. — 



De Société vétérinaire et agricole te Chartres heeft de resultaten van de in 

 1882 tot October in het departement Eure-et-Loire verrichte inentingen ver- 

 zameld", en een van hare leden, de heer e. boütet, veeartsenijkundige te 

 Chartres, heeft daaromtrent gerapporteerd. De heer pasteur heeft daarover 

 aan de Académie der Sciences eenige mededeelingen gedaan. Er zijn 79392 

 schapen ingeënt. Sedert tien jaren was het gemiddeld jaarlijksche verlies door 

 miltvuur bij zulk eene hoeveelheid 7237, dus 9,0i° /0 ; sedert de inenting 

 518, dus 0,65 °/ . Van de met opzet slechts gedeeltelijk ingeente kudden wer- 



