40 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



den 2308 ingeënt en 1659 niet; niettegenstaande allen onder volkomen de- 

 zelfde omstandigheden bleven , was het verlies op de eerste 8 , of 0,4 ' (0 , op 

 de anderen 60, of 3,9 / « Er zijn 4562 runderen ingeënt; het gemiddeld 

 verlies per jaar was vroeger 322, nu 11. Pasteur doet hierbij opmerken, 

 dat men de inentstof meer en meer leert kennen en zich moeite geeft om haar 

 te verbeteren. In de laatste zes weken (voor half December 1882) heeft men 

 13000 schapen, 3500 runderen, en 20 paarden ingeënt zonder dat zich eenig 

 onaangenaam verschijnsel heeft opgedaan. (Compt. rend. Tom XIV. pag. 1250.) 



D. L. 



Hondsdolheid. — De heer paül bert deelt daaromtrent het volgende mede. 

 Het bloed van een dollen hond in zijn geheel in de bloedvaten van een ge- 

 zonden hond gebracht , terwijl omgekeerd dat des gezonden in de bloedvaten 

 des dollen honds werd gespoten , verwekte bij den eersten geen dolheid , ter- 

 wijl het leven des dollen waarschijnlijk ettelijke uren verlengd werd. Het mond- 

 speeksel van den hond bestaat uit het speeksel der glandulae parotis , submaxil- 

 laris en sublingualis , mondslijm en slijm van het luchtpijp- en longenslijmvlies. 

 Het uit de klieren zelve zuiver verkregen speeksel brengt bij inenting geen 

 dolheid te weeg, maar wel het slijm der luchtwegen. Toch veroorzaakt het 

 zuivere speeksel vaak den dood van de daarmede ingeente dieren , niet door 

 dolheid, maar door ernstige, plaatselijke aandoeningen , uitgebreide suppuratiën. 

 De ontdekking door pasteur van hit speeksel-microbium , zoo overvloedig 

 voorkomende in het speeksel van dolle honden , geeft reden van dit verschijn- 

 sel. Het gezamenlijk speeksel (mondspeeksel) van een dollen hond is onscha- 

 delijk nadat het door gips is gefiltreerd , maar hetgeen op het filter is over- 

 gebleven verwekt, ingeënt zijnde, dolheid, hetgeen zich tot dusver door de 

 aanwezigheid van microbia als eigenlijke smetstof, laat verklaren. Het mond- 

 speeksel van den dollen hond zet overigens het amylum om in glucose , even- 

 als dat van den gezonden hond. (Compt. rend. Tom. XCV, pag. 1253.) 



