WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 45 



Heliodynamuk. — Onze lezers kennen reeds de zonwerktuigen van profes- 

 sor mouchot , waardoor de zonnestralen , geconcentreerd door een grooten 

 brandspiegel en geworpen op een zwart gemaakten ijzeren ketel die omgeven 

 is van een glazen mantel , waardoor de teruggekaatste donkere warmte-stralen 

 teruggehouden worden , het in dien ketel bevatte water tot koken brengen. 

 Een leerling van mouchot , de heer abel pifre , heeft de toestellen nog 

 verbeterd en de door of onder zijn toezicht vervaardigde te Bordeaux ten toon 

 gesteld. De spiegel van zijn zonwerktuig heeft eene opening van 9,25 Q meter. 

 De ketel bevat vijftig liters water. Wanneer de hemel helder is , wordt dit 

 water binnen veertig minuten aan de kook gebracht, en de druk klimt dan 

 met een atmospheer elke zeven of acht minuten. Herhaaldelijk waren zes 

 minuten voldoende om van de vijfde tot de zesde atmospheer te klimmen. 

 (Revue scientifique , 1883, p. 18. hg. 



AARDKUNDE. 



St. Paülus-rots. — Dit kleine, volkomen barre eiland, aan onze lezers 

 althans bij naam bekend door de aldaar geleden schipbreuk , die door onzen 

 ter haer werd bezongen , is een dier in den Atlantischen Oceaan verspreide 

 eilanden (Tristan d'Acunha, Ascension , de Azoren , IJsland), welke door 

 sommigen beschouwd worden als de zich nog boven de zee verheffende toppen 

 van een groot land , dat zich eenmaal , in lang verleden tijden , tusschen de 

 oude en nieuwe wereld uitstrekte en dat men , op grond van oude grieksche 

 sagen aangaande het bestaan van een groot onder de zee bedolven eiland, 

 Atlantis heeft genoemd. Er zijn echter velen die de genoemde eilanden als 

 van uitsluitend vulkanischen oorsprong beschouwen en geenszins als de een- 

 voudige overblijfselen van een vroeger zeer uitgebreid land. Alleen een 

 nauwkeurig onderzoek van den aard der rotsgesteenten kan beslissen aan 

 welke zijde de waarheid is. De leden der Challenger-expeditie hebben die 

 eilanden bezocht en daar gesteenten verzameld , die aan verschillende petrologen 

 tot nader onderzoek zijn toevertrouwd. Die van de Paulusrots zijn onderzocht 

 door den heer renard te Brussel, en een verslag van de uitkomsten van 

 zijn onderzoek is onlangs gepubliceerd in het 2de deel van de Narrative of 

 the Expedition of the Challenger. Het onderzoek is voornamelijk mikrosko- 

 pisch geweest en met groote waarschijnlijkheid is daarbij gebleken , dat de 

 hoofdmassa van het gesteente eenen vulkanischen oorsprong heeft gehad , 

 ofschoon renard zelf zich daaromtrent eenigszins twijfelachtig uitdrukt en 



