62 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



van Europa eii vaa Noord-Afrika. In de zeeën van Europa is Deiitalium 

 agila de meest voorkomende soort , en haar gebied strekt zich uit van de 

 IJszee tot de Canarische eilanden , en van de Middellandsche zee tot de golf 

 van Mexico. De tocht van de Challenger leverde 36 soorten van Soleno- 

 concha, die van de Travailleur 18, die van de Blake, in Amerika, ins- 

 gelijks 18. Tusschen de westkust van Marokko en de Canarische eilanden 

 werd aan boord van de Travailleur uit een diepte van 1900 M. opgehaald 

 eene 0,09 M. lange soort, Dentalium ergusticum gedoopt. Een in 1882 op- 

 gehaalde Solenoconchum , die als fossiel in de pliocene van Siberië voorkomt, 

 Cadulus ovulum Philippi , versterkt het vermoeden dat een groot aantal uit- 

 gestorven gewaande pliocene vormen nog in de diepten der zee leven. De 

 Soleuoconcha schijnen overigens bewerktuigd te zijn voor het leven in het 

 zand en den modder van den zeebodem. Geen gezichtsorganen bezittende , van- 

 gen zij door middel van hunne voeldraden de foraminiferen , die zich daar 

 vermenigvuldigen. (Compt. rendus , Tom. XCVI pag. 169) d. l. 



Voedsel van Echinodermen. — In zijn wel bekend werk over de koraalrif- 

 fen , had ch. darwin , op gezag van Dr. j. allan , gezegd dat de Holo- 

 thurien zich met levende koraaldieren voeden. De heer h. b. gueppy heeft 

 zich daarentegen bij onderzoekingen op de riffen van Santa Anna en Cristoral 

 vergewist , dat de daarop rondkruipende Holoturien nimmer azen op het levend 

 koraal , maar alleen op het doode , afgevallene , ter zijde der levende koraal- 

 massa's , dat tot een fijn poeder wordt , en , na door den mond in het spijs- 

 verteringskanaal geraakt te zijn en daarin zijne voedende bestanddeelen ver- 

 loren te hebben , in groote hoeveelheden weder door den aars aan het achter- 

 einde des lichaams ontlast wordt. (Nature, 2 November 1882). 



Hoe het voedsel in den mond geraakt, deelt hij echter niet mede. Dit nu 

 is door den heer w. saville kent waargenomen bij twee soorten van Holo- 

 thurien , Cucumaris communis en Cucumaris pentactes , die in de Noordzee 

 leven en welke hij in aquarien hield. Het voedsel was hier fijn schelpzand. 

 De dieren bedienden zich van hunne rondom den mond geplaatste tien pluims- 

 gewijs vertakte armen, die in onophoudelijke beweging waren om het voedsel 

 naar den mond te voeren. Beurtelings strekte elke arm zich uit, greep eenig 

 zand en schelpgruis , en boog zich dan om , waarbij het einde van den arm 

 met het gegrepen voedsel in den mond tot diep in de pharynxholte gevoerd 

 werd. S. kent doet opmerken, dat dit zand en schelpgruis de woonplaats is 

 van talrijke infusoriën en diatomeën , die zich daarop , vooral bij bestraling door 

 zonlicht , ontwikkelen. 



