DE XATXrUEAVETENSCHAPPEN EN DE JFISDAAD. 29 



Terscliillende behoeften van verstand en gemoed , die alle in 't werk 

 gesteld en geoefend , alle bevredigd behooren te worden , zal de mensch 

 zijn wat hij naar de mate van zijn tijd zijn kan, en doen wat hij naar 

 diezelfde mate doen kan. De eene en de andere moeten zonder weder- 

 keerige jalousie of geringschatting ernstig worden beoefend. Aan de 

 mannen der wetenschap is daarbij , behalve hare uitbreiding zelve , ook 

 en niet minder aanbevolen de taak om door verbetering der onderwijs- 

 methoden de wegen tot het verkrijgen van kennis te bekorten en ge- 

 makkelijker te maken. 



Het kan zijn groot nut hebben van tijd tot tijd het publiek opmerk- 

 zaam te maken op eenige voorbeelden van zulke toepassingen der natuur- 

 wetenschappen , die bewijzen , hoe diep deze laatste meer en meer in 

 alle betrekkingen des levens ingrijpen. Zulk een voorbeeld vind ik in 

 The Quarterly Journal of Science , July 1866, 'pag. 347 etc. ^ en ik 

 acht het niet ongepast dat met eenige bekorting aan de lezers van 

 dit tijdschrift mede te cleelen. 



Op een Zaturdag in September 1865 werd zeker jongman te Aber- 

 dare , genaamd john davies , nadat hij zijn weekloon ontvangen had , 

 gezien met zekeren coe , een jongeling van achttien jaren; van dat 

 oogenblik tot den Isten Januarij 1866 werd hij vermist en zag of 

 hoorde men niets van hem. Op den laatstgenoemden dag vond een 

 landbouwer een lijk in een bosch in de nabijheid van „Jfow^i^(?m ^s/i"; 

 het hoofd was er van af gescheiden en lag op eenigen afstand van het 

 ligchaam. Dadelijk riep hij de policie er bij en deze haalde het lijk. 

 Dit verkeerde reeds in een ver gevorderden staat van ontbinding , doch 

 werd als dat van john davies erkend door zijn vader en wel aan een ge- 

 deelte van het kleed. Dit zou echter niet geheel voldoende geweest zijn. 

 Doch johjSt davies had , twee jaren voor zijn verdwijnen , zich door een 

 heer beown , een heelmeester , een tand doen uittrekken , en deze tand 

 was door den vader des ongelukkigen bewaard geworden. Die tand 

 werd nu gepast en pastte zoo goed als zijn kon , in aanmerking ge- 

 nomen den tijd , die er sedert de uittrekkiug verloopen was ^). 



') Ik moet erkennen dat ik dit «passen zoo goed als het kou" niet gaarne als 

 bewijs van identiteit zou doen gelden. Na verloop van twee jaren , en koi teren tijd , 

 han mijns inziens uit hot min of meer passen van een tand in eene tandkas niets 

 worden besloten. In dit geval is dit evenwel slechts ceno bijzaak. 



