38 DE ÜITBAHSTIJS-G YAHi DEN TESUVIÜS IN 1631. 



men , waar de aschregen de bewoners beangstigde , die niet wisten , aan 

 welke oorzaak dit wonderbaar verschijnsel moest worden toegeschreven. 

 Ten drie ure des namiddags van denzelfden dag was hij boven Tarente , 

 om nog verder te gaan , zoo als wij zien zullen. Maar wij willen niet 

 vooruitloopen en keeren terug tot de dorpen en kleine steden, die 

 zoozeer door de woede van den Yesuvius bedreigd werden. 



Te Torre Annunziata , aan een even onmiddellijk gevaar blootgesteld 

 als Torre del Greco , maakte zich de schrik zoodanig van de gemoederen 

 meester , dat ieder er slechts aan dacht zijn leven door eene snelle 

 vlugt te redden. De prins en prinses de boteka waren onder de eersten , 

 die de vlugt namen , half gekleed , zoo zeker scheen de dood voor hen , 

 die zich niet dadelijk aan het gevaar onttrokken. Het voorbeeld van 

 den prins deed de geheele bevolking besluiten de stad te verlaten. 

 Het was een beklagelijk schouwspel, die geheele wanhopige menigte 

 zich naar Castellamare te zien begeven , eenigen nog een gedeelte van 

 hun huisraad op karren medeslepende ; anderen schier bezwijkende onder 

 den last , dien zij droegen , maar de meesten hun huis en al hunne goe- 

 deren achterlatende , zonder zich zelfs in den angst van het oogenblik 

 af te vragen waar zij een onderkomen en brood zouden vinden. 



Men zag wanhopige moeders beladen met twee of drie kinderen van 

 vermoeidheid bezwijken , zonen , die hunne verlamde vaders droegen , 

 zieken , die op draagbaren vervoerd werden ; met een woord het was 

 eene onmetelijke ellende , maar deze snelle vlugt redde gelukldglijk allen. 



Anders was het te Torre del Grreco. Het ongeluk wilde , dat er door 

 den gouverneur , die zich , zooals weldra blijken zal , slecht van zijnen 

 pligt kweet , geenerlei bevelen werden gegeven. Na het vertrek van den 

 kardinaal buoncompa&no gaf zich de bevolking aan eenen geheel ver- 

 lammenden schrik over. Een gedeelte der bevolking , in het vooruitzigt 

 van eencn zekeren dood , vervulde de kerken om te bidden en te 

 biechten. Anderen zochten , alvorens hunne woning te verlaten , hunne 

 kostbaarste have te redden ; maar het grootste aantal , verschrikt door 

 het gezigt van de toenemende vlammen , den val van gloeijende steenen 

 en door een overal zich verbreidenden zwavelreuk , stortten zich in 

 menigte op den weg naar Napels , dewijl zij , zooals zij zeiden , liever 

 stierven in eene stad , waar zoovele heilige relieken waren. Zij liepen 

 als verdwaasden , do bleekheid op het gelaat en aan hen , die eene 

 vraag lot hou rigtten , antwoordden zij slechts met afgebroken woorden : 

 dood ! vuur ! toorn Gods ! laatste oordeel ! Zij , die naar de zee vloden , 



