DE XJITBAESTING VAN DEN VESÜVIUS IN 1631. 39 



waren niet minder ontsteld , want de wateren zelve schenen door eene 

 onderaardsche kracht geschud te worden , die gestadig in hevigheid toenam. 



Middelerwijl nam de onderkoning , de graaf de monteeet , te Napels 

 de dringendste maatregelen om in de veiligheid der stad te voorzien. 

 Hij zond naar den Yesuvius eene commissie , zamengesteld uit leden 

 van den gezondheidsraad , om de uitbarsting van nabij gade te slaan en 

 te beoordeelen, of de rook ook eenige besmettelijke ziekte in de stad 

 kon brengen. Deze commissie , waartoe verscheidene geneesheeren be- 

 hoorden, begaf zich dadelijk op weg naar den berg. 



De door den kardinaal-aartsbisschop bevolen processie kwam bijeen. 

 De kardinaal zelf kon er niet bij tegenwoordig zijn, daar hij de koorts 

 had , maar de onderkoning en zijn geheele raad , de geregtshoven , de 

 afgevaardigden der stad en de priesterschap vingen den optogt aan , 

 gevolgd door eene tallooze menigte. Het was één uur; de processie 

 nam haren weg naar de kerk van onze lieve vrouw del Carmine , de 

 voornaamste van Napels naar de zijde van den berg, en zij kwam daar 

 tegen twee uur aan. Toen was het , dat slingerende aardbevingen begon- 

 nen , die niet ophielden voor zes uur des avonds. De grond bewoog zich als 

 of men bij een golvende zee op een schip had gestaan. Te gelijker tijd 

 begon men een vreemd geluid, dat van vrees deed verstijven, in de ruimte 

 te hooren. Het was een soort van akelig geraas of gedruisch, als van 

 honderd gloeijende ovens, of, zooals de geschiedschrijvers van dien tijd 

 het ook noemen , als van een ruitergevecht in de lucht. Behalve dit geluid , 

 dat niet ophield gedurende den gehcelen dag gehoord te worden , lieten 

 zich van tijd tot tijd ontploffingen hooren als van verre kanonschoten , 

 waarmede zij zooveel overeenkomst hadden , dat de bevelhebbers van forten 

 aan de zeekust , die op eenigen afstand gelegen waren , niet wetende 

 wat er gebeurde en in zee niets duidelijk kunnende onderscheiden , geloof- 

 den , dat er een zeegevecht voorviel en zich tot tegenweer gereed maakten. 



Wij hebben de gezondheidscommissie op weg naar den Vesuvius ge- 

 laten. De weg van Portici was opgevuld met vlugtelingen, die zich 

 naar Napels begaven ; slechts met moeite konden zich de commissarissen 

 eenen doortogt banen ; echter kwamen zij tot bij Eesina , waar zij don 

 ANTONio Dl LUNA , dcu gouvemcur van Torre del Grcco , ontmoetten , die 

 uit deze stad vertrokken was , twaalf geketende gevangenen met zich 

 voerende en gaande naar de hoofdstad. Achter hem volgde eene groote 

 menigte van lieden uit die streken, welke den dood ontvlugtten , welks 

 stempel zij reeds op hun gelaat droegen ; allen vervolgden zoo snel 



