DE TJITBARSTING VAN DEN VESÜVItJS IN 1631. 41 



oorzaak , dat velen weder den weg naar Torre del Greco insloegen , een 

 noodlottig besluit, dat zij met hun leven moesten boeten. 



De onderkoning was bij de processie toen het gebeurde ter zijner 

 kennis kwam. Hij gaf dadelijk bevel aan don eneiquez , markies de 

 CAMPi , zich dadelijk naar de brug der Magdalena te begeven en 

 daar een staat van zaken te doen ophouden , die een gevolg was van 

 vrees of van overdreven en onmenschelijken ijver. Eene ontelbare me- 

 nigte van personen werd zoo in de stad ontvangen , en dit duurde den 

 geheelen nacht door. Dien dag en den volgenden klom het getal der 

 vlugtelingen, die te Napels veiligheid zochten, tot 40,000. 



Het was vijf uur des avonds toen de processie een einde nam , en op 

 dat oogenblik namen de vulkanische verschijnselen in zulk eene mate 

 toe , dat ieder voor zijn leven beefde. Men zag de muren bewegen en 

 splijten ; deuren en vensters openden en sloten zich ; van tijd tot tijd 

 bewoog zich de grond alsof hij alles ging verzwelgen , hetgeen een 

 groot aantal huizen deed instorten. De aschregen , die tot daartoe door 

 de rigting des winds verwijderd was gebleven , begon nu ook op de 

 stad te vallen , met een reuk van zwavel , en men zag vuurbollen in 

 de lucht uiteen barsten. Deze vreeselijke verschijnsels duurden drie 

 uren lang met zulk een hevigheid , dat het volk meende tot eenen 

 onvermij delijken dood gedoemd te zijn, en dat de dag van het Gods- 

 oordeel gekomen was. Men vernam niets dan schreijen en weeklagten. 



Omstreeks zes uur des avonds hield het geklapper van deuren en 

 vensters op , maar de aardbevingen gingen nog voort met korte tus- 

 schenpoozen. Bleven deze eenigen tijd uit , dan voedde men weer 

 hoop , die dan weder verdween , wanneer nieuwe schuddingen volgden. 



De kerken , welke de kardinaal bevolen had open te houden , wai'en 

 opgevuld met menschen , die zeiden liever op eene heilige plaats te willen 

 sterven , en er was tusschen hen een strijd om het eerste te biechten. 

 In weerwil van het groot getal van priesters in de stad , konden de 

 biechtvaders toch op verre na het werk niet af. De kardinaal-aartsbis- 

 schop meende verpligt te zijn , uit boofde van den drang der omstan- 

 digheden , vele andere lieden , die om hunne bekwaamheid en vroomheid 

 bekend stonden, te magtigen de biecht aftencmen. Men biechtte niet 

 alleen in de kerken , maar ook op de marktplaats en elders , en vele 

 personen , die meenden geen tijd tot wachten to hebben , beleden met 

 luider stem hunne zonden. Het was de ijlhoofdigheid der vrees. 



De leden der gezondheidscommissie kwamen te ^N'apels eerst te acht 



