42 DE riTBAESTING VAN DEN^ VESTTVITJS IN 1631. 



uur terug , in eene volslagen duisternis , en zij begaven zich dadelijk 

 naar den onderkoning om verslag van hunne bevinding te geven. Zij 

 konden zich niet verstaan omtrent de al of niet schadelijkheid van den 

 vulkanischen rook , maar waren eenstemmig ten aanzien van de gevaren , 

 die de geweldige uitbarsting aanbood. 



De graaf de monteeey zond toen, in weerwil der duisternis, drie Spaan- 

 sche officieren , den eenen naar Pouzzola , den anderen naar Capua en den 

 derden naar den Yesuvius , met last hem verslag te geven van hetgeen zij 

 zien zouden ; daarop deed hij den gouverneur van Torre del Greco , wiens 

 aankomst hij vernomen had , aanzeggen , dat hij zoodra mogelijk weder 

 naar de plaats waar hij het bevel voerde , die hij nooit in een zoo groot 

 gevaar had behooren te verlaten , moest terugkeeren en zich voortaan niet 

 daarvan mogt verwijderen dan in de meest dringende omstandigheden. 



Ondertusschen ging de aschregen voort met op de stad te vallen, en 

 de aardbevingen volgden elkander dikwijls op met tusschenpoozen van 

 slechts eenige minuten : men telde er tot honderd in dezen angstigen 

 nacht , zonder slaap noch rust. Men durfde niet in de huizen blijven 

 uit vrees van onder hun puin begraven te worden. Een groot gedeelte 

 der bevolking vulde de pleinen en de kaaijen , in weerwil dat de neder- 

 vallende asch hen verblindde , de grond met modder bedekt was , de 

 nacht somber en koud was en slechts op schrikkelijke wijze verlicht 

 werd door het roode vuur van den Yesuvius. Men zocht een toevlugt 

 in de rijtuigen , die door de schuddingen des bodems van zelf voor- en 

 achteruit gingen ; men sloeg in der haast op de minst blootgestelde 

 plekken tenten en andere schuilplaatsen op om zich tegen den asch en 

 de koude te beschutten. Deze nacht was de vreeselijkste , waarvan de 

 stad Napels de pijnlijke herinnering heeft bewaard. 



Ten één ure des nachts verdubbelde het geraas , dat de vulkaan maakte, 

 zoo zeer , dat het scheen alsof de geheele berg in de lucht zoude vlie- 

 gen. Eenige personen bespeurden kort daarna , dat uit den krater eene 

 vloeibare stof begon te stroomen, in de rigting van het atrio del Ca- 

 vallo , gelegen tusschen den kegel en de Somma ; het was echter niet 

 voor des morgens , zooals wij weldra zien zullen , dat de wateren hunne 

 verwoesting begonnen aan te rigten. 



De dag van Woensdag, den 17den December, brak eindelijk aan, 

 indien men dag mag noemen eenen iets minder duisteren nacht. De 

 woede van den Vcsuvius , wel verre van tot bedaren te komen , scheen 

 slechts toetenemen. In der daad naderde zij haar toppunt. Steeds 



