44 DE UITBARSTING VA^^ DEN VESUVTÜS IN 1631. 



menigte bewoners, vooral in den nacht van den 17den op den 18den. 

 Zij werd herhaaldelijk door den bliksem getroffen , die echter niemand 

 kwetste, maar alleen tijdelijk het dak in brand stak. 



De zee zelve moest niet vreemd blijven aan dit oproer der natuur. 

 Tot driewerf toe , te beginnen te negen uur des morgens , liep zij van 

 het strand af , van Kapels tot aan Castellamare , tot op een duizendtal 

 ellen van den oever, om dan weder met hevigheid terug te keeren en 

 een gedeelte der kust te overstroomen. Schepen werden zoo op strand 

 gezet en vervolgens tegen het havenhoofd aangeworpen. Hierbij werd 

 het water zoo heet , dat vele visschen stierven. Dergelijke verschijn- 

 selen werden ook waargenomen te Sorrente , Ischia en IS'isida. 



Het was over tien uur , en de aschregen had eindelijk te iN'apels 

 opgehouden , toen een nieuw en verschrikkelijk schouwspel de bevolking 

 in naamloozen angst stortte. Eene ware vuurzee , alles in brand ste- 

 kende wat zij op haren weg ontmoette, vertoonde zich op den rand 

 der vlakte , van Fosso Grande , bij San Salvador , tot boven Bosco tre 

 Case , alleen eene wijde afbreking aanbiedende voorbij Fosso Bianco. De 

 geheele berg, schrijft carafa, scheen in gesmolten toestand overtegaan. 

 „Totus mons quasi Uquesceret.''^ De beurt was thans aan de lava gekomen 

 het werk der verwoesting te voltooijen. 



Deze lavamassa, zoo groot dat de geschiedenis van den Yesuvius er 

 geen tweede voorbeeld van kent , daalde met snelheid op het land neder 

 in talrijke stroomen , waarvan sommige eene breedte van meer dan dui- 

 zend ellen hadden. De hoeveelheid lava gedurende deze uitbarsting uit 

 den krater gevloeid is zoo groot geweest als die van alle andere uit- 

 barstingen te zamen genomen. Men kan de oppervlakte, die zij thans 

 nog bedekt, op 14.577.092 vierkante ellen en de geheele hoeveelheid 

 uitgeworpen lava op 72.885.460 kubieke ellen schatten. En dit gebeurde 

 binnen den tijd van slechts twee uren ! Het zoude moeijelijk zijn uit 

 de geschiedenis van eenigen vulkaan een tweede voorbeeld aan te halen , 

 dat daaraan kan worden ter zijde gesteld. 



Toen de lava begon te vloeijen , veranderde de wind, en de regen daalde 

 als een stortvloed neder, zoodat te jSTapels de straten in ware rivieren waren 

 veranderd. Deze regen , die vergezeld ging van storm en onweer , voerde 

 eene menigte aard- en zandachtige deeltjes mede , die al wat zij aan- 

 raakte verontreinigden. Het scheen alsof alle elementen ontketend waren 

 om hunne woede over de ongelukkige landstreek uit te storten. 



Het was moeijelijk te onderkennen van waar de lava uitstroomde , uit 



