48 I)K UTTUARSTrXG VAN T)EX A'ESFVrrS IN' 1681. 



en dit plegtig tot aan de kerk yan S. M. van Constantinopel droeg. 

 Toen men bij de poort van Capua was gekomen , bemerkte men eene 

 aschwolk, die den Vesuvius verborg en langzaam naar Napels trok. 

 De kardinaal zegende driemaal den vulkaan met het bloed van den 

 heiligen Jarnuarius, en — zoo verhalen verscheidene geschiedschrijvers 

 van dien tijd — men zag de wolk zich naar de zeezijde begeven. 



Gedurende dien dag van den 1 7den December , werden , zooals later 

 bleek, onmetelijke landstreken bedekt en de bewoners verschrikt door 

 den asch , welken de Vesuvius voortdurend uitbraakte. De wolk ging 

 over de Adriatische zee naar Dalmatie en verder oostwaarts. Er viel 

 asch te Cattaro , in de steden Gradichi en Acrio , waar hij eene laag 

 van vier vingers dikte vormde ; in het eiland Negrepont , in de golven 

 van Zeituno en van Valo , en in de zee , tot op 100 uren van laatst- 

 genoemde , te Constantinopel eindelijk , waar de schrik groot was bij 

 het zien van dit wonderbaar verschijnsel. 



Donderdags den 1 8den , van het aanbreken des dags af , viel er een 

 modderige regen ; de geheele dampkring was gevuld met aschdeeltjes. 

 De Yesuvius ging nog steeds voort met vlammen , rook , asch en gloei- 

 jende steenen uit te werpen. De rook moet tot zeer groote hoogte zijn 

 gestegen , want bkaccini schat deze op het fabelachtig cijfer van 35 

 Italiaansche mijlen. Men moet hierbij den toenmaligen stand der weten- 

 schap in het oog houden. 



Gedurende dien dag werden diie aardbevingen gevoeld, die zich tot 

 op groote afstanden uitstrekten , en de berg deed vreemde geluiden , een 

 soort van brullen , hooren. Te midden van een gestadigen sluijer van 

 rook , asch en regen , meende men toch te zien , dat eene vloeistof van 

 den top des vulkaans afstroomde. 



Te ]S"apels ging men, gedurende den 18den en de volgende dagen, 

 voort met openbare gebeden en het houden van pj-ocessies. De kerken 

 waren tot stampens toe vol met ongelukkigen , die er eene schuilplaats 

 hadden gezocht tegen do koude en den regen , of die op eene heilige 

 plaats wilden sterven ; maar de menigte was zoo digt opeen gedron- 

 gen , dat diegenen , welke in het binnenste gedeelte waren , met geen 

 mogelijkheid naar buiten konden komen. Wat het onreine gevolg daar- 

 van was , laat zich denken. Weldra waren de kerken zoo verpest , dat 

 CT de mis niet meer kon worden gevierd. 



Middelerwijl bevonden zich langs de zeekust duizenden ongelukkigen , 

 die aan den dood ontsnapt waren, maar die van alle middelen tot 



