Wr^ OVVAX rArvïREXOlJF.NESlS BI.( VLrXDERS. 63 



RÉAUMUR , dat hij zijde wormen uit onbevruchte eijeren verkregen had. 

 Réaumtje verwonderde zich over de onwetendheid van den man en ant- 

 woordde hem zeer koel : „ex nihilo nihil fit" (uit niets komt niets). 



Castellet was door dat afschrikwekkende antwoord wel eenigzins 

 onthutst en uit het veld geslagen , doch na eenige aarzeling besloot hij 

 de zaak nogmaals te onderzoeken , vertrouwende dat hij zijne dwaling 

 nu wel zou ontdekken , want eéaumub, , wiens naam overal weerklonk , 

 zou hot toch wel beter weten dan hij. Het was dus volstrekt niet te 

 verwonderen , dat hij , die wezenlijk al te nederig was , zich thans ver- 

 beeldde , dat de rupsen , die hij zekere bewegingen met het achtereinde 

 zag maken , met elkander paarden en zijne dwaling kwam nu , zooals 

 hij meende , duidelijk aan den dag. Het zal echter wel geen betoog 

 behoeven , dat de rupsen , als nog onvolkomen insekten , niet tot de 

 voortplanting geschikt zijn. 



Yeel later, namelijk in 1838, werd door heeold in een Latijnsche 

 verhandeling vermeld , dat hij bij sommige onbevruchte eijeren der Bom- 

 hyx Jlorï dezelfde vorm- en kleurveranderingen had waargenomen , 

 welke bij de bevruchte eijeren plaats heeft, en dat hij zelfs de rupsjes 

 in de eijerschalen ontdekt had, zonder dat zij echter tot volkomen ont- 

 wikkeling kwamen. Hij beeldde daarbij op eene plaat de verschillende 

 veranderingen af , welke hij met behulp van een vergrootglas bij de 

 bevruchte eijeren dier soort had waaigenomen , benevens de vrucht van 

 eene rups , zooals zij zich 's winters in het ei , dat over blijft liggen , 

 voordoet. Vervolgens gaf hij op dezelfde wijze eene voorstelling van 

 de veranderingen bij een onbevrucht ei, en voegde daarbij , dat sommige 

 onbeATUchte eijeren zich zoo goed ontwikkelden , dat hij midden in den 

 winter een wordend rupsje daaruit kon halen. Yóórdat die rupsjes vol- 

 komen ontwikkeld waren , had de dood ze reeds verrast. 



jS^og later verklaarden onderscheidene geleerden , dat er bij Bonihjx 

 Mori een ware Parthenogenesis bestond. Zoo berigtte onder anderen 

 EOUESiEE in 1848 , dat hij van de onbevruchte eijeren van dien vlinder 

 eenige in de zon gelegd had , en dat uit dezen rupsjes te voorschijn 

 kwamen , hetgeen met de andere onbevruchten niet gebeurde. Men 

 begrijpt echter , dat alleen het licht en de warmte der zon niet in staat 

 waren de eijeren te bevruchten; wel kan men aannemen, dat daardoor 

 de ontwikkeling bevorderd werd. 



YoN siEBOLD besloot dus ook deze vlindersoort aan een naauwkeuiig 

 onderzoek te onderwerpen en ontbood daartoe in 1852 van een zijde- 



