IETS OVER DE ETHNOLOGIE TAN EÜKOPA. 73 



omdat dit in verband staat met hetgeen ik verder zeggen wil ; het is , 

 dat noodzakelijk een der vereenigde volken zich zelf als het overheer- 

 schende , en de overige zich als de overheerscht wordende zullen beschou- 

 wen , en dat de regering , al spreekt zij ook officieel deze beschouwingswijze 

 tegen , toch haars ondanks in zeer vele gevallen genoodzaakt zal zijn te 

 handelen alsof het inderdaad zoo was , en wel des te meer, naarmate zij 

 meer hare kracht zoekt in homogeneiteit van beginselen en instellingen 

 en in centralisatie van haar bestuur. — Uit het oogpunt nu, waaruit 

 wij hier die vereeniging beschouwen, zijn daartegen tivee groote bezwa- 

 ren : vooreerst de waarschijnlijke , zoo niet noodzakelijke ongeschiktheid 

 der wetgeving , der instellingen en van het regeringsbeleid voor een of 

 meer der met elkander tegennatuurlijk vereenigde volken , — en in de 

 tweede plaats, daardoor en door meer andere oorzaken, verbastering van 

 dezer nationaliteit en belemmering van de natuurlijke , levensvolle ont- 

 wikkeling van het in banden — al zijn het ook zijden en vergulden 

 banden — geslagen volk. 



Uit een politiek oogpunt schijnt het misschien geheel anders , — maar 

 de natuur moet de vereeniging van eenigzins aanmerkelijk verschil- 

 lende nationaliteiten onder één bestuur en onder dezelfde wetten en in- 

 stellingen afkeuren , en voor hem , die voor haar oogen en ooren heeft , 

 zal zij hare afkeuring duidelijk te kennen geven , — langzamer en meer 

 van lieverlede , maar even %eher , als zij het doen zou , indien men — 

 men vergeve mij het triviale der vergelijking — eene kat en een konijn 

 aan hetzelfde régime in voedsel , levenswijze enz. wilde onderwerpen. 



Stellen wij ons nu echter voor , dat heden alle verschillende nationa- 

 liteiten in Europa , ook de kleinste , — want eenmaal het regt tot af- 

 scheiding aangenomen zijnde , is dit voor allen geldende , — op eenmaal 

 vrij en zelfstandig naast elkander stonden , en alzoo het nationaliteits- 

 beginsel , het ethnologisch-politisch ideaal volkomen tot verwezenlijking 

 gebragt was. Wat zou er dan geschieden ? De eene nationaliteit is 

 grooter , meer ontwikkeld , magtiger dan de andere ; heerschzucht , heb- 

 zucht, nationale antipathie blijven hare rollen spelen zoo als altijd, — 

 en morgen zullen weder eenige nationaliteiten aan andere onderworpen 

 zijn , terwijl de overige in gestadige vrees voor zulk eene onderwerping 

 zullen verkecren. Waarlijk , wil men eenmaal de denkbeelden van de 

 „Vrienden des vredes" , al is het dan ook maar tot zekere hoogte, ver- 

 wezenlijkt zien, dan is zeker zulk eene scheiding der nationaliteiten, zon- 



