VL I EOEN: 



BOor. 



P. HARTING. 



Het is eene oude opmerking , dat de mensch. , hoewel door zijne 

 geestvermogens hoog verheven boven de dieren , wat zijne ligchamelijke 

 vermogens betreft verre bij velen hunner achterstaat. Nergens echter 

 voelt hij zijn onmagt sterker , dan wanneer hij den vogel op zijne snelle 

 vlugt door het luchtruim nastaart. Zijn vernuft heeft wapens uitge- 

 dacht , waardoor hij meer dan opgewassen is tegen de het best door de 

 natuur ten aanval uitgeruste roofdieren ; hij vervolgt de reusachtige 

 walvisschen met goed gevolg in hun eigen element, en hij heeft werk- 

 tuigen uitgevonden, waardoor hij in snelheid van voortbeweging de 

 snelvoetigste landdieren ver overtreft , maar eene zwaluw , ja een nietige 

 vlieg tarten hem hen op hunne baan door de lucht te volgen ! Zij 

 spotten met het logge wezen , wiens voeten aan de aarde gekluisterd 

 zijn en dat alleen magtelooze ijverzucht kan koesteren wegens het ge- 

 mis van een vermogen , dat de natuur met kwistige hand aan zoovele 

 beneden hem staande schepselen geschonken heeft. 



Inderdaad , er is voorzeker geen wensch , die zoo algemeen bij eiken 

 mensch van tijd tot tijd op de lippen zweeft : dan : „och mogt ik kunnen 

 vliegen !" In elke dichterlijke voorstelling van volmaaktere wezens 

 maken vleugels een onmisbaar bestanddeel uit. Wie heeft zich ooit een 

 engel anders dan gevleugeld gedacht! En wanneer zelfs wijsgeeren droomden 

 van eene hoogere volkomenheid , die het menschclijk ligchaam eenmaal 

 zoude bereiken , hetzij hier namaals of op aarde na raillioentallen van 

 1867. 7 



