VLIEOEX. 111 



Ofschoon nu het ligchaamsgewigt van versche voorwerpen voorzeker iets 

 van het hier gevondene verschilt , inzonderheid wegens de met lucht gevulde 

 zwemblaas, die , vooral bij JExocoetm , buitengewoon groot is , zoo zal dit 

 verschil toch vermoedelijk niet zoo belangrijk zijn , dat daardoor de verhou- 

 ding tusschen dit gewigt en de grootte der oppervlakte van de vleugelach- 

 tige borstvinnen aanmerkelijk gewijzigd wordt. Wanneer wij deze verhou- 

 ding vergelijken met die , welke wij straks zullen leeren kennen bij 

 Vleermuizen , Vogels en Insekten , dan zal blijken , dat zij , in verge- 

 lijking daarmede , in het algemeen eene ongunstige is. Ook bezitten 

 alle Vliegende Visschen een gering vliegvermogen. Wel ziet men hen 

 zich soms tot hoogten van ruim 6 ellen boven het water verheffen en 

 zich dan tot op een afstand van 10 tot hoogstens 100 ellen door de 

 lucht bewegen , alvorens weder in het water neder te vallen , doch zij 

 erlangen de noodige snelheid tot die voortbeweging geenszins alleen 

 door het op en neder gaan der borstvinnen , maar het is in de eerste 

 plaats de staart , die voor hen , evenals voor andere visschen , een veel 

 vermogend bewegingsorgaan is. Door eenen krachtigen slag daarmede, 

 springen zij , hetzij om hunne talrijke vijanden te ontwijken of welligt 

 om het kortstondig genot eener luchtreis te smaken , uit het water op , 

 doorgaans wanneer zij op den top van een golf gekomen zijn. Indien 

 men nu bedenkt , dat ook andere visschen dikwijls uit het water 

 opspringen , dat men Zalmen , tijdens hunnen togt stroomopwaarts , 

 zich over watervallen tot van 4 ellen hoogte door eenen krachtigen 

 staartslag heeft zien werpen, dan wordt het duidelijk, dat men een 

 groot deel van de voortbewegende kracht der vliegende visschen ook 

 in den staart moet zoeken en dat hunne groote borstvinnen het hun 

 slechts mogelijk maken zich eenige oogenblikkcn langer in de lucht 

 zwevende te houden , dan zij het zonder deze zouden kunnen doen. 

 Trouwens hun eigenlijk element is , evenals van alle visschen , 

 het water. Zij ademen door kieuwen, en in de lucht zouden zij 

 weldra den stikkingsdood sterven , gelijk luchtaderahalende dieren dien 

 in het water vinden. 



Alleen zulke gewervelde dieren , die door longen ademhalen , kun- 

 nen zich eenen geruimen tijd op vlugge wieken zwevende in de lucht 

 ophouden. Onder de thans op aarde levende lleptilien is er wel is 

 waar geen enkel , dat van vleugels voorzien is , maar in voorwereld- 

 lijke tijden , in de Jura-periode , leefden er een aantal soorten vereenigd 

 in de geslachten Vterodactylun , llampliorhynchua en D{)norphü(lon , 



