1 1 r» vijk(;ex. 



tronk Aier of xip' malen in dien afstand begrepen is. Tussclien deze 

 beide uitersten in zijn nu allerlei tusschentoestandeu van spanning der 

 vlieghuid mogelijk , zoodat deze beurtelings eene zeer kleine en dan 

 weder eene zeer groote oppervlakte aan de lucht kan aanbieden. 



Hiermede is eene der voorwaarden vervuld , welke wij boven stelden , 

 dat namelijk , bij de opligting der vleugels , door dezen minder lucht 

 verplaatst wordt dan bij hunne nederwaartsche beweging. Yoor eiken 

 vleugelslag wordt namelijk de vlieghuid sterk gespannen en ge- 

 rekt ; zij verslapt en de afzonderlijke geledingen naderen iets tot elkan- 

 der , op het oogenblik dat de beweging in tegengestelde rigting begint. 

 In de vlugt A^olgen beiderlei bewegingen elkander wel is waar zeer snel 

 op, maar daardoor ontstaat toch die eigendommelijke wijze van vliegen, 

 waardoor zich de Vleermuizen van de Vogels onderscheiden en die men 

 fladderen zoude kunnen noemen. 



Inderdaad is de vleugel van een Vleermuis te beschouwen als een 

 zamenstel van hefboomen , die elk voor zich door spieren bew^ogen wor- 

 den. Die hefboomen zijn de beenderen , welke onderling door gewrich- 

 ten verbonden zijn , doch zoo dat alleen eene toenadering tot elkander 

 in de rigting van het vleugelvlak mogelijk is en geenszins eene voor- 

 overbuiging , gelijk bij den mensch, waar de voorarm om zijne as 

 wentelen kan. De reden hiervan is, dat de arm van den mensch uit 

 twee weinig in grootte verschillende , op eene bewegelijke wijze met 

 het opperarmbeen en den handwortel verbonden beenderen bestaat , 

 namelijk het spaakbeen en de ellepijp , terwijl daarentegen bij de Vleer- 

 muizen laatstgenoemd been zeer klein blijft , den handwortel niet be- 

 reikt en de geheele benedenarm bijna uitsluitend door het sterke en 

 zeer verlengde spaakbeen wordt gevormd. Duidelijk nu is het dat deze 

 vérmindering der bewegelijkheid van den voorarm in andere rigtingen 

 dan die van eenvoudige af- en aanvoering , eene grootere stevigheid van 

 den geheelen vleugel ten gevolge heeft en daardoor medewerkt om 

 dezen tot een krachtiger vliegwerktuig te maken. 



In eene nadere beschouwing der spieren , waardoor de verschillende 

 onderdeelen van den \'leugel bewogen worden , kunnen wij hier niet 

 treden. Genoeg zij het hier aan te stippen, dat al de spieren, waar- 

 door bij den mensch en andere zoogdieren de vingers en de voorarm 

 worden af- en aangevoerd , ook hier voorhanden zijn , doch gewijzigd 

 oN'ereenkomstig de veranderde gedaante der deelen. Over het algemeen 



