118 VLIKGEN, 



ting der zware groote borstspieren , waarin de kracht van den vleugel- 

 slag voornamelijk huisvest. Bovendien wordt door deze spiermassa en 

 het vooruitpnilen der borst het zwaartepunt meer naar voren verplaatst, 

 waardoor de horizontale houding gedurende de vlugt gemakkelijk wordt 

 gemaakt. 



Ook de vlieghuid zelve verdient wel , dat wij er een oogenblik bij 

 stil staan. Zij is , gelijk wij reeds boven zeiden , eenvoudig eene 

 voortzetting der huid , die ook het overige ligchaam bekleedt , doch 

 terwijl dit met donsige haren bedekt is , is daarentegen de vlieghuid 

 geheel naakt. Zij is rekbaar en veerkrachtig , ten gevolge waarvan zij 

 in den toestand van rust een groot aantal digt bijeen gelegen plooitjes 

 vertoont , die verdwijnen zoodra de vleugels zijn uitgespannen. Reeds 

 daardoor wordt derhalve hunne oppervlakte beurtelings verkleind bij de 

 boven- en vergroot bij de benedenwaartsche beweging. Yoorts is zij 

 zoo dun , dat zij in de kleinere soorten bijna doorschijnend als geolied 

 papier is. Ook kan men er onder het mikroskoop het bloed in zien 

 rondstroomen , dat er zich in tallooze grootere en kleinere takken tot 

 aan de uiterste spitsen in verbreidt. Zoo wordt voortdurend de stof- 

 wisseling daarin onderhouden , en , daar het rondstroomende bloed steeds 

 weder vernieuwd wordt , zoo blijft de vleugelhuid , die verdroogende 

 eene pergamentachtige hardheid zoude verkrijgen , gestadig zacht en 

 lenig en behoudt zij aldus hare zoo noodige rekbaarheid en veerkracht. 



Wij kunnen er nog bijvoegen , dat zich daarin ook zenuwen verbrei- 

 den , die de vleugelhuid tot een waar tastorgaan maken , iets , dat 

 trouwens ook geldt van andere vliezige uitbreidingen , de groote ooren 

 en de vliezige lappen boven den neus, welke aan sommige Vleermuizen 

 zulk een vreemd voorkomen geven. 



Alle voortbewegingskracht dezer zonderlinge dieren is als het ware 

 geconcentreerd in hunne in vleugels veranderde voorste ledematen. Dat 

 deze tot loopcn geheel ongeschikt zijn , zal wel niet behoeven gezegd 

 te worden , maar de achterste ledematen of pooten kunnen daartoe 

 evenmin gebruikt worden. Een Vleermuis bedient zich daarvan tot 

 weinig anders dan om zich met de scherpe klaauwtjes, waarin elk der 

 korte teenen eindigt , vast te haken. Den winter brengen deze dieren 

 aldus vastgehaakt en met den kop naar beneden hangende , slapende 

 door. Plaatst men een Vleermuis met zijn buik op eene horizontale 

 o])pervlakte , een tafel b.v. , dan is zij zeer hulpeloos. Zi] krabbelt 



