vLiK(ii;x. 119 



voort , klappert met de vleugels , maar deze hebben geene genoegzame 

 ruimte om zich te bewegen , en zij vermag zich niet tot de vlugt op te 

 heffen , omdat de zwakke achterpooten haar niet veroorlooven een sprong 

 te doen. Om te kunnen vliegen moet een Vleermuis eerst tegen eene 

 hoogte op klauteren , waarbij de vrije in klaauwtjes eindigende duimen 

 haar goede diensten doen. Van eene zekere hoogte laat zij zich dan 

 nedervallen, breidt onder den val de vleugels uit en fladdert nu rond 

 door de lucht. 



Doch hoe groot de vleugels ook zijn , hoe doelmatig ook ingerigt 

 voor een snelle vlugt , hoe krachtig de spieren , waardoor zij in bewe- 

 ging worden gebragt , toch zijn de Vleermuizen niet in staat de gewel- 

 dige daartoe vereischte krachtsinspanning lang voltehouden. 'Na, tegen 

 den avond , haren schuilhoek verlaten te hebben , fladdert een Vleermuis 

 eenige malen in eenen wijden kring rond , maar rust dan weder uit om 

 adem te scheppen en van de vermoeidheid te bekomen. Dan begint 

 zrj haren kringtogt op nieuw, daarbij jagt makende op de nachtvlinders, 

 die zij door hare tot het zien bij schemerlicht geschikte oogen gemak- 

 kelijk ontwaart , maar nimmer zal zij eenen grooten togt ondernemen , 

 waardoor zij zich verre van hare woonplaats verwijdert. Eene der 

 soorten , Vespertilio pipistrellus , die , uit hoofde harer groote vleugels 

 en klein ligchaam , bijzonder goed tot de vlugt is toegerust , zag ik 

 binnenskamers niet langer dan een half uur of hoogstens drie kwartier 

 achtereen vliegen. Daarbij deed het dier , naar schatting , minstens 4 

 vleugelslagen in de seconde en derhalve meer dan 7000 in een half 

 uur. Voorwaar , reeds eene zeer aanmerkelijke spierwerkiug , doch die 

 toch verre beneden die der meeste Vogels is. De reden waarom een 

 Vleermuis het vliegen niet zeer lang vermag voltehouden, moet gezocht 

 worden in hare geheele overige bewerktuiging , vooral in die der adem- 

 halingsorganen. Die bewerktuiging toch is in allen deele die van een 

 Zoogdier , en dat er inderdaad nog veel meer noodig is , dan groote vleu- 

 gels en genoegzame kracht om deze te bewegen , om een dier tot een 

 lang volgehouden vliegen in staat te stellen , zal ons het best blijken , 

 indien wij thans het maaksel der Vogels uit dit oogpunt beschouwen. 



('^ Slol volgt.) 



