VLIEGEN. 145 



bij hen de duimvleugel uiterst klein is. Doch bij grootere Vogels zoude 

 het wenden aldus slechts langs een grooten boog kunnen geschieden , 

 om dezelfde reden waarom een lang schip , dat met snelheid voortgaat , 

 bij het wenden door middel van het roer eenen grooteren boog beschrijft 

 dan een klein, dat gelijke snelheid heeft, maar spoediger aan het roer 

 gehoorzaamt. Zulke Yogels bezitten nu in den duimvleugel een werk- 

 tuig, waardoor zij desgelijks in staat zijn des verkiezende korte wendingen 

 te maken. Bij de gewone voorwaartsche vlugt ligt deze tegen den 

 voorsten vleugelrand aan ; ontplooit nu de Yogel zijn duimvleugel aan 

 den eenen vleugel , b. v. aan den linker , hetgeen hij door eenvoudige 

 uitstrekking van den duim doet , dan ontmoet die vleugel eenen groote- 

 ren weerstand dan de andere , en de Vogel zal naar links wenden , of 

 naar regts , wanneer die van den linker vleugel is ontplooid. Daar nu 

 de duimvleugel op ongeveer de helft der lengte van den vleugel is ge- 

 plaatst , zoo volgt daaruit , dat het middelpunt van draaijing veel digter 

 bij gelegen is , dan wanneer alleen het overige van den vleugel , hetzij 

 door versnelling van den slag of door sterkere ontplooijing der groote 

 slagpennen, die draaijing moest te weeg brengen, en dat derhalve aldus 

 de bij de wending beschreven boog kleiner wordt. 



Uit deze beschrijving blijkt, dat de Vogels in hunne vleugels eenen 

 vliegtoestel bezitten, zoo volkomen tot in kleine bijzonderheden toe, 

 dat niemand , die nog een open oog heeft voor de vele voortreffelijkheden 

 der natuurgewrochten , nalaten kan dien met bewondering te beschou- 

 wen. Dat zij , zoowel door hunnen eigenlijken vliegtoestel als door 

 hunne geheele bewerktuiging veel beter dan de Vleermuizen tot een 

 langdurig verblijf in de lucht geschikt zijn , volgt uit al het gezegde 

 van zelf. Maar zij hebben boven hen ook nog iets anders vooruit; zij 

 bezitten namelijk in hunne stevige pooten een middel om zich van den 

 grond of den tak , waarop zij zitten , op te heffen. Alleen de Zwaluwen 

 missen dit vermogen; hare korte pootjes zijn daartoe te zwak, en zij 

 moeten zich van eene hoogte laten afvallen, alvorens de vlugt te nemen. 

 Wanneer daarentegen een andere vogel zal gaan vliegen , dan doet hij 

 eerst een sprong en breidt daarbij gelijktijdig de vleugels uit. Tegen 

 dat de opdrijvende kracht van den sprong haar einde heeft bereikt, 

 hebben dan de vleugels reeds eenen benedenwaartschen slag gedaan , 

 en , door dien telkens te herhalen , stijgt de Vogel langs een hellend 

 vlak naar boven. 



1867. 10 



