DE BOSSCnEX VAX KENNEMERLAND. 157 



Hout: het eene is dat, waar wansmaak de uitvinding der boekdruk- 

 kunst heeft willen vereeren , het andere is daar , waar aan de oostzijde 

 de Kleine Houtweg in den Hout uitkomt. — Hooge bemoste lindenboomen, 

 oen oude muur, met het jaartal 1641, een oude- vrouwenhof je , in een 

 zonderlingen stijl , die eenigzins aan Parijs in de middeneeuwen doet 

 denken ; verder een boerderij met een erf en een mesthoop ; aan de 

 overzijde een onafzienbaar lang zijpad , waar langs magere eikenboschjes , 

 wier bodem bezaaid is met potscherven , vuilnis , oude lederen , vilten 

 en platgetrapte blikken voorwerpen , en daar tusschen geen gras , maar 

 grasachtige donkergroene spiertjes, eene soort van uijen {Allium vineale L.), 

 die jaar uit jaar in vergeef sche pogingen aanwenden om te bloeijen ; 

 dat alles gestoffeerd met een paar dozijn gewone kippen , zie daar de 

 oostelijke intrede in den beroemden Haarlemmerhout. 



Langzamerhand komt daar echter verbetering. Een prachtig landhuis 

 is er verrezen; en hartelijk hoop ik, dat ook het oude-vrouwenhofje 

 en de boerderij eenmaal voor dergelijke landhuizen zullen plaats maken. 

 Er is een tijd geweest, dat men de buitenplaatsen sloopte en tot teelland 

 maakte. — Gelukkig is dat niet meer zoo. — De Nederlander is we- 

 reldburger. Hier moet zijne woning zijn , zijn akker is de geheele 

 aarde. — Een rijke akker voorwaar , — daarom zij ook de woning rijk. 



Geheel anders is de intrede aan de westzijde, langs den Dreef , waar 

 vier breede , luchtige , wel wat winderige lanen een prachtigen toegang 

 geven en uitloopen op een vierkant lommerrijk plein. Ter regterzijde 

 liggen buitenverblijven en logementen , daarover de lagchende herten- 

 kamp met zijn groen , golvend terrein en modelboomen , en voor ons de 

 sociëteit Trouw moet Blijken. — Dit alles vormt een geheel , dat de 

 Haarlemmers gerustelijk hunne Champs Elysées mogen noemen en 

 waarom geheel Nederland Haarlem meer benijdt dan om het zwaard of 

 de Damiaatjes ... ja zelfs om laueens coster! 



Wanneer wij regts van de sociëteit eene zij laan inslaan , hebben wij 

 aan onze regterhand een fraai grasperk , aan eene zijde omringd door 

 eenige buitenplaatsen , en links een golvendcn , heuvelachtigen , door 

 zware boomen beschaduwden grond. Vele slingerpaden loopcn over 

 die groen bemoste bergjes op en neer. Volgen wij zulk een pad, 

 dan zien wij den grond overal meer of minder ongelijk ; somtijds zijn 

 het breede bergrugjes , dan weder holle weegjes in miniatuur, tot wij 

 ten laatste over een vrij breeden heuvel in de Spanjaardslaan afdalen. 



