164 VLIEGEN. 



het algemeen , voor zoo ver dit tot goed verstand van hetgeen volgen 

 zal noodig is. 



Het ligchaam van een Insekt bestaat steeds uit drie deelen : het 

 hoofd, de borst en het achterlijf, en elk van deze hoofdafdeelingen is 

 nog wederom zamengesteld uit ringen , uitwendig gevormd door eene 

 harde hoornachtige stof (chitine) , die tegelijk de huid en het skelet 

 van het dier is. Terwijl bij de Gewervelde dieren het skelet zich 

 inwendig bevindt en door de spieren overdekt wordt , heeft bij de 

 Insekten en in het algemeen bij alle Gelede dieren, waartoe ook 

 Schaaldieren , Spinnen en Duizendpooten behooren, het omgekeerde 

 plaats. Het skelet is tevens een pantser, in welks holte al de overige 

 ligchaamsdeelen , ook de voor de beweging dienende spieren , bevat zijn. 



De borst is zamengesteld uit drie ringen , die men onderscheidt met 

 de namen van voorborst , middelborst en achterborst. Elk dezer ringen 

 draagt een pootenpaar aan de buikzijde, terwijl de twee paren vleugels 

 aan de rugzijde zijn ingeplant , aan de middelborst en aan de achterborst. 



Deze borstringen zijn weinig of niet bewegelijk. Hunne voorname be- 

 teekenis is tot bescherming en inhechting te dienen van de krachtige, 

 voor de beweging der pooten en der vleugels dienende spieren , die 

 bijna de geheele borstholte vullen. 



Juist het tegengestelde heeft plaats aan het achterlijf. Hier zijn de 

 talrijkere ringen zeer bewegelijk met elkander verbonden. Deze kunnen 

 door vele kleine, aan de binnenzijde zich bevindende spiertjes zoo bewogen 

 worden, dat het achterlijf zich boven- of benedenWaarts kan ombuigen 

 en zich verwijden of vernaauwen. Het vermogen om het achterlijf om 

 te buigen is ook voor de Insekten van gewigt ter verandering van het 

 zwaartepunt des ligchaams gedurende de vlugt , op dergelijke wijze als 

 wij vroeger (zie blz. 132) gezien hebben, dat de Vogels dit kunnen 

 doen door ombuiging van hunnen hals. Xog gewigtiger voor hen is 

 echter het vermogen om hun achterlijf te verwijden en te vernaau- 

 wen , omdat zij op die wijze ademhalen. De Insekten ademen na- 

 melijk de lucht niet , zooals de longen bezittende Gewervelde dieren , 

 door hunnen mond in , maar door een aantal kleine spleetvormige ope- 

 ningen , die ter weerzij de aan hun achterlijf en aan het achterste 

 gedeelte der borst staan. Door deze ademgaten treedt de lucht in 

 een verwonderlijk schoon stelsel van zich door het geheele ligchaam 

 vertakkende buizen (fig. 24). De grootere luchtbuizen Avorden door een 



