166 



TLIEGEy, 



Fiff. 25. 



Gedeelte eener luchtbuis van een Insekt. 



zette blaasjes en 

 buisjes , die als 

 het ware even 

 zoovele veerkrach- 

 tige kussentjes 

 zijn , steun bij 

 hare werking. 



Maar bovendien 

 heeft dit lucht- 

 buizenstelsel voor 

 een van vleugels 

 voorzien Insekt 

 nog eene andere 

 beteekenis. Die 

 vleugels zelve be- 

 staan namelijk , wat hun vliezig gedeelte betreft , uit dezelfde hoornach- 

 tige zelfstandigheid , die ook het uitwendige bekleedsel van het overige 

 ligchaam uitmaakt. Ook hier gaat, evenals bij Yleêrmuizen en Vogels, 

 ligtheid gepaard met stevigheid. De wijze echter, waarop dit dubbele 

 doel bij de Insekten bereikt is , is geheel verschillend. Een vleugel 

 van een Insekt bestaat altijd uit twee platen , die meestal uiterst dun 

 zijn. Deze vliezige platen zouden geen den minsten weerstand aan de 

 lucht bieden, indien zij niet op eene eigendommelijke wijze gesteund 

 waren. Dien steun bezitten zij in een stelsel van zich vertakkende en 

 vaak een net vormende aderen (zie fig. 23, bl. 163) , welke zich in eiken 

 vleugel tusschen zijne beide platen verbreiden. Die aderen nu zijn in 

 het wezen der zaak niet anders dan luchtbuizen , welke van uit de 

 inwendig in het ligchaam bevatte luchtbuizen door de ademhaling met 

 lucht kunnen gevuld, als het ware opgeblazen worden. Dit geschiedt 

 dan ook altijd op het tijdstip , dat het Insekt zijne vleugels voor het 

 eerst ontplooit. Men weet , dat dit plaats heeft na de laatste vervelling, 

 of bij die Insekten (Kevers , Vlinders , Bijen , Vliegen) , welke eene 

 volkomen gedaantewisseling ondergaan , nadat zij het pophulsel verlaten 

 hebben. Aanvankelijk liggen de pas gevormde vleugels dan nog in 

 talrijke plooijen en vouwen en zijn week en buigzaam. Nu pompt het 

 dier, verlangend om van zijne nieuw verkregen bewegingsorganen ge- 

 bruik te maken , lucht in zijn luchtbuizenstelsel ; allengs vullen zich 



