174 VLIEGEN. 



dan hadden wij niet anders te doen dan de grootte der vleugels van 

 dit dier te meten en deze zoo volkomen mogelijk na te bootsen. Alle 

 overige omstandigheden gelijk zijnde , zouden dan vleugels van gelijke 

 grootte , gedaante en zamenstelling ook een Mensch in de lucht kunnen 

 dragen. Nu zijn er echter onder de vliegende dieren geene , die zelfs 

 van verre den Mensch in dit opzigt evenaren. De grootste Yleermuizen 

 wegen weinig meer dan 2 , de grootste Yogels — met uitzondering der 

 niet vliegende Struisen en Kasuarissen , — niet meer dan 9 of hoogstens 

 10 Nederlandsche ponden. Zoude daarin niet een wenk gelegen zijn, 

 dat , zoodra het ligchaamsgewigt een zeker maximum te boven gaat , 

 geen vliegtoestel , hoe uitgebreid ook , in staat is het dier te dragen , 

 en dat dit de reden is , waarom noch Yleermuizen , noch Yogels eene 

 zeer aanmerkelijke ligchaamsgrootte bereiken? Ik geloof het niet. Er 

 is , dunkt mij , geen enkele geldige reden , waarom een Yogel , die in 

 alle rigtingen tweemaal zoo groot als b. v. een Albatros , een Pelikaan , 

 een Condor en dus 8 maal zoo zwaar zoude zijn , niet even goed als 

 deze zoude kunnen vliegen , mits zijne vleugels zich in gelijke mate 

 verlengd en verbreed hadden en zijn spiertoestel zich desgelijks even- 

 redig vergroot had. Zulk een Yogel nu zoude ongeveer het ligchaams- 

 gewigt van een Mensch hebben. Evenzoo kan men zich een Yleermuis 

 denken , zooveel malen grooter dan de grootste , als deze de kleinste der 

 thans levende soorten overtreft , en zulk een schepsel onzer verbeelding , 

 hoewel niet bestaande , biedt toch niets aan , dat met eenige bekende 

 natuurwet in dadelijken strijd is. 



Nu laat zich bij de werkelijk bestaande Yleermuizen eene zekere ver- 

 houding aanwijzen tusschen het gewigt des ligchaams en de uitgebreid- 

 heid der vleugels. Wel is waar is die verhouding niet standvastig vol- 

 komen dezelfde bij onderscheidene soorten , maar de verschillen bewegen 

 zich binnen zoo enge grenzen , dat men regt h^eft daarop eene bere- 

 kening te gronden , die althans tot eene benaderingswaarde leidt ^). 



') Eenige onderzoekingen , welker bijzonderheden ik elders zal bekend maken , 

 hebben mij bij een twaalftal soorten van Vleermuizen , waarvan de ligtste 5,6 en de 

 zwaarste 169 gram weegt, geleerd, dat men de oppervlakte a en de lengte ^ van een 

 vleugel vindt door de formules : a z=: (n ^y p'^ '^ en l = m ix a oi l = r -^ p , 

 waarin n , m en r coëfficiënten zijn , die men door berekening uit de regtstreeksche 

 bepalingen vindt , en welker waarden wel is waar niet geheel dezelfde zijn bij onder- 

 scheidene soorten van Vleermuizen, doch met betrekkelijk geringe verschillen , welke 

 geheel onafhankelijk zijn van de ligchaamsgrootte. 



