176 VLIEGEN. 



Nu is alles gereed. De man doet echter vergeefsehe pogingen om 

 zich van den grond op te heffen. Zijne lange vleugels , welker spitsen 

 meer dan 5 ellen van elkander verwijderd zijn , moeten ruimte voor den 

 slag hebben. Kon hij slechts hoog genoeg springen en daarbij eene 

 horizontale houding aannemen ! Maar dat gaat niet , zijne beenen 

 missen daartoe de noodige kracht. Dit is echter geen reden om den 

 moed op te geven. Ook de Vleermuizen missen dit vermogen en laten 

 zich daarom , als zij zullen gaan vliegen , van eene hoogte nedervallen. 

 Derhalve ook in dit opzigt haar voorbeeld nagevolgd en een toren be- 

 klommen , om zich daarvan neder te laten en dan klapwiekende met de 

 reusachtige vleugels over huizen en velden gevlogen! 



Doch helaas ! Onze gevleugelde persoon klapwiekt een , twee , 

 misschien driemalen en valt dan neder , gelukkig nog indien bij dien 

 val hem zijne vleugels als valscherm dienen en hij ongekwetst van zijnen 

 luchttogt naar huis keert. 



Indien hij zelf de uitvinder en vervaardiger van zijn vliegtoestel is , 

 dan zal hij , te huis gekomen , waarschijnlijk , — en welligt met volko- 

 men regt , — beweren , dat zijne vleugels best waren en er bijvoegen , 

 dat hij daarmede zeer goed zoude gevlogen hebben , indien hij niet zoo 

 spoedig vermoeid ware geworden. 



Maar juist in dit laatste bijvoegsel schuilt de reden , waarom een 

 Mensch nimmer zal leeren vliegen op de wijze van andere dieren. Tot 

 vliegen zijn niet enkel vleugels, maar ook spieren noodig, die deze in 

 beweging brengen. Het zijn de spieren ter beweging van het voorste 

 lidmaat van den arm , die deze verrigting hebben ; maar dan moeten 

 deze ook krachtig genoeg zijn om den vleugel met gemak op te heffen 

 en met snelheid neer te slaan , en deze beurtelings elkander snel opvol- 

 gende bewegingen zonder vermoeijenis gedurende eenen geruimen tijd 

 vol te houden. Onder die spieren is de groote borstspier de voornaamste. 

 Nu zagen wij , dat het gewigt der beide borstspieren bij de Vogels J- 

 tot ^ en bij de Vleermuizen ^'5- tot J^ van het ligchaamsgewigt bedraagt. 

 Het gewigt derzelfde spieren bij den Mensch is daarentegen slechts ^'g- 

 van het gewigt van zijn ligchaam. Een Vogel heeft derhalve in zijne 

 borstspieren ongeveer 8 tot 10 en een Vleermuis 4 tot 5 maal meer 

 kracht dan een Mensch. 



Welligt echter komt bij dezen of genen mijner lezers het denkbeeld 

 op , dat men door middel van een luchtballon het ligchaamsgewigt van 



