DE BOSSCHEN VAN KENNEMEELAND. 183 



Wanneer wij het boschje aan de oostzijde uitgaan en den weg over- 

 steken , zien wij aan onze regterhand een kronkelend water , dat de 

 grens vormt tusschen den Hout en de omliggende weilanden. Aan dit 

 water groeijen elzen en ook een wilg {Salix aurita L.), die in het 

 vroege voorjaar zijne naar citroenen riekende bloemen vóór alle andere 

 bloemen doet ontluiken. Deze wilg is in de duinbosschen zeer talrijk 

 en een echt burger van de Hollandsche wildernis. In den Hout is hij 

 zeldzaam , maar zijn groeiplaats aan het genoemde water doet ons ver- 

 onderstellen , dat wij in hem een overblijfsel aanschouwen van den ouden 

 wilden Hout. In dat water toch groeijen vele planten , die in de 

 omringende slooten ontbreken en in de duinstreken veel talrijker voor- 

 komen. Noemen wij slechts de waterviolieren {Hottonia palustris L.) , 

 die door haar hooge bloemstengen en kransvormende , in verdiepingen 

 geplaatste , violet-rozeroode of witachtige bloemen , in Mei en Junij 

 de aandacht der voorbijgangers trekken. Yerder vinden wij in dit slootje 

 of beekje eenige waterranonkels {Batrachium divaricatum schrank) met 

 hun fijn verdeeld loof en bevallige witte bloempjes , en den haarsteng 

 {CalUtriche stagnalis scop.), kenbaar aan de kleine, drijvende, licht- 

 groene bladrozetjes. — Aan den waterkant groeit hier het fraai ge- 

 pluimde oever-rietgras {^C a/r ex riparia L.) , dat elders in den Hout niet 

 meer gevonden wordt. — Wanneer wij den loop van dit watertje vol- 

 gen, komen wij eindelijk weder aan den Kleinen Houtweg. 



Wij hebben tot nu alleen de zeldzaamste planten van den Hout 

 beschouwd, in zoover deze , in verband met het golvend terrein, waarop 

 zij groeijen , kunnen geacht worden overblijfsels te zijn van de oude 

 wildernis. Zooals de plekjes zijn, die wij nu bezocht hebben, zoo 

 was vroeger het geheele bosch , maar zoo zijn ook nog de bosschen aan 

 den duinkant. — Toch niet geheel. — De wildernis, die vroeger het 

 terrein van den Hout bedekte , verschilde in karakter van de wilder- 

 nissen aan den duinkant; ook de Hout bezat zijn eigenaardige planten, 

 die ginds niet of niet zoo algemeen groeijen en die thans nog den 

 aanblik van dit bosch kenmerken. — Wij komen daarop later terug. 



TReeds voor meer dan 600 jaren bestond er een zekere afscheiding van 

 den Hout met de bosschen ten zuiden daarvan gelegen. Die afscheiding 

 was ten doele gekenmerkt door gebouwen , waaronder vooral moet ge- 

 noemd worden het zoogenoemde „Kraaijenncst," het kasteel van gereit 

 VAN KiiAYENHORSï , ecu aauhangcling van gerakd van velsen , en het 



