Ï)E BOSSCHEN VA^^ KENXEMEKLA>^D. 187 



aan het oude Haarlem sche wapen. Op den Belvédère is ook een wapen 

 uitgehouwen, het wapen der familie hope, met het onderschrift: at 

 spes non fracta (De hoop nogtans is niet vervlogen). — Er is adel 

 in die spreuk. — Zij is de spreuk der natuur , wanneer menschelijke 

 wansmaak haar geweld aandoet. Zij is de beste leus voor ons allen in 

 den strijd des levens, en zelfs, als „Vicit Vim Virtus'''' ons niet meer 

 redden kan, zeggen wij nog: „at spes non fracta.''^ 



Ongeveer een half uur ten westen aan den duinkant ligt de Voge- 

 lenzang , waar graaf floeis v, volgens de oude kronijk, „statelyk met 

 heeren en ridderen, vrouwen en jonkvrouwen plagt te hoveren." — De 

 Vogelenzang is merkwaardig door zijn prachtige boomen, vooral beuken, 

 waarvan sommige hun lage , dikke takken over een oppervlakte van 

 meer dan honderd voet in het rond uitspreiden. Groote grasperken , 

 hier en daar met boomgroepen begroeid , kenmerken dit oord , en de 

 bemoste met klimop bedekte oude stammen , de belommerde vijvertjes 

 en de overblijfsels van . oude lindenlanen herinneren nog aan den ouden 

 tijd. In September groeit hier de zeldzame satans-pij pz wam {Boletus 

 Satanas lenz). — De dikke steel en het onderste gedeelte van den 

 hoed zijn gloeijend rood ; de bovenste oppervlakte van den hoed is zil- 

 verwit. Deze paddestoel is zijn naam waardig : schoon en zeer vergiftig. 

 In paddestoelen van verbazenden omvang (vooral Boletus-soorten) doet 

 de Vogelenzang niet onder voor den Haarlemmerhout. De geheele 

 aanblik herinnert ook hier en daar aan het Haagsche Bosch : — iets 

 kouds en statig-officiëels mengt zich aan het meer vrolijke , lande- 

 lijke. Ongetwijfeld zijn het Haagsche Bosch en de Vogelenzang een-, 

 maal een onafgebroken bosch geweest. 



Zandiger en woester zijn de onmiddellijk aan de Vogelenzang gren- 

 zende plaatsen "Woestduin en Leiduin. Daar vinden wij grooter vakken 

 met jong hout, minder zware boomen en meer lagchende open eiken- 

 lanen, en hoe meer wij van het oude Mannepad noordwaarts gaan, hoe 

 zonniger, duinachtiger, warmer van toon het landschap wordt. — Op 

 het weiland vóór Woestduin en ook in de bosschen aldaar groeit de 

 Narcis {Narcissus Pseudo-Narcissus L.) in breede , hooge bosjes, en 

 geeft zeer vroeg in het voorjaar haar groote gele , trompetvormige 

 bloemen. De hier groeijendc exemplaren zijn waarschijnlijk overblijfselen 

 uit een laan of tuin, die voorheen op deze plaats gevonden werd. — 

 Maar hetzij zij verwilderd zijn of niet , hun veel jarige welige groei 



