DE BOSSCHEN VAN KENNEMERLAND. 207 



algemeen in de omstreken van Haarlem , waar het gewone boomvaren 

 {Polypodmm vulgare L.) in de duinbosschen talrijker is. 



Een uur gaans ten noordwesten van Alkmaar ligt een hooge duin- 

 groep , die door haar schitterend witte kleur en sierlijke omtrekken 

 overal in het rond de aandacht trekt. Het zijn de duinen van Bergen 

 en Schoorl, die den noordelijken uithoek vormen van de Kennemer 

 duinketen en aan wier oostelijken rand zich de bosschen van Bergen 

 uitstrekken. Die houtgronden behooren tot de wildste en oorspron- 

 kelijkste van Holland. Tusschen schaduwrijke dennenlanen strekken 

 zich digte boschjes uit , wier karakter wezenlijk van dat der Haar- 

 lemsche bosschen verschilt. Hier groeijen vooral de beuk en de lijsterbes 

 in groot aantal ; daarop volgen de berk , de hulst , de den , de eik , 

 de eschdoorn , de els en de sparren. De hulst {Ilex Aquifolium L.) 

 groeit hier zeer algemeen en plant zich , evenals de sparren in het 

 Bloemendaalsche Bosch, uit zichzelven door zaden voort, een ver- 

 schijnsel dat , voor zoover ik weet , in Holland eenig is en aan de 

 diluviale gronden van de oostelijke streken des rijks herinnert. Ook de 

 blaauwe boschbes ( Vacdmum MyrtiUus L.) , eene plant, die op de heiden 

 en in de bosschen van Gelderland , doch nergens elders in de duin- 

 streken voorkomt , is hier door mij gevonden. Verder ziet men 

 overal onder de lijsterbessen het vrouwenhaarmos {Polytrichum) , in de 

 zandige lanen de gewone heideplant {Calluna vulgaris saxisb.) en de 

 brem {Sarothamnus vulgaris wimm.) , terwijl de lage weilanden in den 

 omtrek hier en daar als bezaaid zijn met het fraai violetbloeijende 

 harlekijns-standelkruid {Orchis Morio L.). — Het is als bevinden wij 

 ons in een gansch andere streek, en de overeenkomst van den planten- 

 groei der Berger bosschen met die der Oost-I^ederlandsche bosschen en 

 heiden is voor de natuurlijke historie van ons vaderland ten hoogste 

 merkwaardig. 



In deze streken lag van ouds de grens tusschen Kennemerland en 

 West-Friesland , en welligt zien wij in de dorpswoningen nog het 

 overblijfsel van een voormalig nationaal of liever stamverschil tusschen 

 de Kennemers en Westfriezen , een verschil , dat ons den geweldigen en 

 herhaalden strijd tusschen de Hollandsche graven en de Westfriezen in 

 de middeleeuwen verklaart. Ten noorden van Beverwijk toch ziet men 

 meer en meer de eigenaardige groen geverfde geveltjes met hun zon- 

 derlinge puntige of kroonvormige sieraden, die ten zuiden en rondom 



