DE BOSSCKEN TAN KENNEMEKLAND, 213 



ontbreekt. — Niet lang na de Ficaria ontwaakt een ander uit den 

 ■winterslaap : de helmbloem {Corydalis solida Sm.) , met hare rooskleurige 

 of violette , sierlijke trossen. Zij is schoener en hooger dan de Ticaria , 

 en de kinderen plukken haar bij menigte af, om haar straks verflensd 

 langs den weg te laten liggen. — Het zijn maar bloemen ! — Tus- 

 schen het geel en violet van deze beide bloemen spreiden zich weldra 

 de breede , zeer verdeelde , lichtgroene bladeren van de wilde kervel 

 {Anfhriscus sylvestris hopfm.) en de wilde Geranium {G. Rolertianum L.) 

 uit. — De eerste blaadjes ontspruiten nu ook aan de vogelkers, de 

 vlier, de wilde kastanje, den haagdoorn en de papenmuts; het rood- 

 borstje zingt zijn eenvoudig, landelijk lied; hier en daar hooren wij 

 ook den tjief-tjaf {Phyllopneuste rufa) , die zijn eigen naam fluit. Het 

 roodborstje heeft minder roem dan de nachtegaal, maar in zijn gezang 

 is ook minder omhaal. Ik zou haast zeggen, het zingt eenvoudiger, 

 hartelijker, minder om te schitteren. De zang van het roodborstje be- 

 hoort bij de vroege lente , bij de Ficaria en de Corydalis en bij het 

 afgebroken babbelend gezang der spreeuwen , dat ons altijd aan onze 

 eerste jeugd herinnert. 



Het gras wordt groener , de lucht zachter ; de beuken , eiken en 

 linden laten hun eerste blaadjes zien ; de loverachtige vruchtjes der 

 iepen fladderen in den wind en overdekken den grond met jeugdigen 

 tooi. — De Ficaria en Corydalis verwelken , en als haar opvolger komt 

 de kleine hoenderbeet {^Veronica hederaefoUa L.), met ronde, gelobde 

 blaadjes en lichtblaauwe bloempjes; het aardveil {Gleclioma hederacea 

 L.) met lange kruipende stengels en helder violetblaauwe bloemen, en 

 eindelijk de Veronica Chamaedrys , een der talrijkste en bevalligste 

 plantjes van onze omstreken. De stengels zijn teeder, dun, half krui- 

 pend ; de blaadjes lichtgroen met gekartelden rand ; de bloemen vrij 

 groot , hemelsblaauw , spoedig afvallend. — Daarom heet het in het 

 Duitsch „ Mannertreue" , in het Hollandsch „Eerenprijs." In beide 

 benamingen ligt bittere ironie. 



De vogels vermeerderen nu in aantal : De fluiter {Phyllopneuste 

 sihilatrix) vliegt boven de hooge boomen uit en zingt daarbij zijn 

 eigenaardig lied. Dat lied is zeer kennelijk, en reeds de gedachte daaraan 

 brengt lente in ons gemoed. Het klinkt ongeveer : ti — ti — ti — 

 titititititi — zzzzzwi. 



De Veronica Chamaedrys blijft haar azuurblaauwe bloemen rijkelijk 



