214 DE B0S8CHEN VAN KENNEMEKLAITD. 



geven ; zij wacht haar witte vriendin , de Stellaria Solostea L. , de mei- 

 koningin van den Haarlemmerhout. Het gras is nu overal hoog, 

 prachtig groen ; hier en daar wiegelen reeds de bloemen der JDactylis 

 glomerata , het eerste en laatste , het gemeenste gras in den Hout. 

 De boomen zijn nu met helder groen bekleed. Het opschietende gras 

 verbergt de onreinheden van den naakten grond en vormt met regt een 

 kleed ; er komt een soort van deftigheid , van netheid in de natuur ; 

 men ziet geen storende kale plekken; het is als een zondag, als een 

 bruiloft , — en de menschen volgen de natuur na en maken hunne 

 huizen schoon. — Dan komt de koningin van den Hout, de Stellaria 

 te voorschijn ; met duizende stervormige , rank gesteelde bloemen tooit 

 zij het lichtgroene gras ; hare bloemen zijn zoo wit als sneeuw en zoo 

 rein als waren ze uit papier geknipt. — De zachte voorjaarsregen heeft 

 opgehouden; het reukgras [Anthoxantlmm odoratum L.) verspreidt in 

 den vooravond den geur van den "Waldmeister , die in Haarlems om- 

 streken in het wild ontbreekt. Hoog in de oude boomen hoort men 

 het „koe koerrr" van de houtduif, in de verte den koekoek, en als 

 grondtoon den golvenden rhythmus der kikvorschen. 



Met het verwelken der Stellaria komt een ander tijdperk. De wit- 

 tebroodsweken duren kort , en het proza des levens komt in de gedaante 

 van lange , wiegelende grashalmen , hoog opgeschoten roode koekoeks- 

 bloemen en geraniums en groote boterbloemen. De Cheïidonium majus 

 vertoont zich met hare zeegroene bladeren en flodderige gele bloemen 

 in alle boschjes, de roode klaver (^Trifolium pratense I2.) en diQ diOTik&i:- 

 blaauwe bruinelle {Frunella vulgaris L.) op alle grasvlakten. De net- 

 heid , de harmonie verdwijnen meer en meer , en een zekere woeste 

 weelde herinnert aan den mannelijken leeftijd van een losbol. — Hier 

 en daar zien wij kale plekken tusschen de spichtig opgeschoten planten 

 doorschemeren. De eiken en beuken worden donkergroen ; het gezang 

 der nachtegalen word schaarscher, en het kort afgebroken lied van den 

 wielewaal heeft iets van een berouwvol klagen en herinnert ons aan 

 het „Nessun maggior dolore" van francesca da eimini. 



Yan de gTassen komt de kropaar {Dactylis glomerata L.) met haar 

 dikke, topzware bloemaren het eerst, daarna de vossenstaart {Alope- 

 curus pratensis L.), het trilgras {Brim media L.) , de windhalm [Aira 

 caespitosa L.), het kamgras [Cynosurus cristatus ïi.) , het zachtharig 

 havergras (Avena pubeseens L.) , het zorggras {Hohm lanatus L.) , 



