216 DE BOSSCHEN VAK" KENNEMERLAIS-D. 



appel. Op sommigen dier Scleroderma's groeit een woekerzwam (de 

 Boletus parasiticus bull.) , een in Europa zeldzaam gewas, dat in iN'e- 

 derland tot nog toe alleen in den Haarlemmerhout is gevonden, digt 

 bij de plaats , waar de goede laueens costee eenmaal zijn letter sneed. 



Met het aankomen van deze zonderlinge planten wordt het loof- 

 dak der hoornen al ligter en doorschijnender ; de bladeren der kastanjes 

 beginnen het eerst en worden geel , de beuken donker bruinrood aan 

 de toppen. De wind wordt koeler , en het realistisch , doch welluidend 

 gekwink der doortrekkende vinken doet ons gedenken aan de genietingen 

 van het gezellige leven. 



Wederom komt een tijd van storm en regen. Het tooneel verandert 

 meer en meer. Wij komen in den Hout terug als de eerste vorst den 

 grond heeft verstijfd. Die grond is bruinrood door de afgevallen bla- 

 deren; de zon komt bloedrood op en kleurt de grijze stammen en takjes 

 met haar schijnsel. De hoornen zijn bladerloos en trekken de aandacht 

 door de grijze en gele korstmossen (Pf^r^e/ïö') , die hen bedekken. — Op 

 de jongste , gladde stammetjes zien wij tallooze zwarte plekjes; door 

 het vergrootglas schijnen het vreemde letters of hieroglyphen. Het is 

 het schriftmos (^OpJiegrapha). De bladmossen zijn nu in volle kracht; 

 in den Hout zijn het talrijkst Mnium hornum hedw. , met groote ovale 

 vrachtjes , Catherinea undulata "W. et M. , met gekrulde blaadjes en 

 vogelbekachtige , gedraaide , gesnavelde vruchtjes ; het CUmacium den- 

 droïdes W. et M. , met zijne bladkroontjes ; het Ceratodon purpureus 

 BEID. , dat de opene , zandige gronden onder het jonge hakhout bloedrood 

 kleurt , en vooral het prachtige PolytricJium formosum hedw. , dat don- 

 ker fluweele plekken vormt op den golvenden grond. De frambozen 

 hebben ook nu haar blad niet verloren, maar vormen groene, van verre 

 zigtbare boschjes in de boschjes. Hier en daar huppelen meezen door 

 de takken en fluiten met schellen , fijnen toon ; de ekster springt kwet- 

 terend voor ons uit , en hoog in de lucht hoort men het raauwe gekras 

 der kraaijen. In den toon van beide vogels, vooral wanneer er twee 

 of meer bijeen zijn , ligt een eigenaardig twistziek karakter. Het is als 

 hoorden wij menschen. 



Maar de lucht wordt graauw ; de sneeuw begint te vallen en bedekt 

 spoedig de takken der sparren met een witten rand. 



Die sparren zijn klein en armoedig , en een sterke verbeelding alleen 

 brengt ons Noorwegen of Zwitserland voor den geest. — Gelijk met het 



