EILA>'DEN IjS' DE ZUIUPOOL-ZEE. 229 



voorzien zijn en in sommige standen eenige overeenkomst met leeuwen 

 hebben. 



De jagt op zeeleeuwen maakte het hoofdwerk der schipbreukelingen 

 uit. In een aanhangsel heeft müsgrave zijne waarnemingen aangaande 

 deze dieren uitvoerig uiteengezet. „De wijfjes", zegt hij, „zijn grijs, 

 goudleerkleurig of schoon zilverkleurig, somtijds als een luipaard 

 gevlekt en dan tijgerrobben genoemd. Hun pels is ongeveer één 

 duim lang , niet zeer zacht , maar zeer digt en bijzonder glad. 

 Hun neus gelijkt op dien der honden , maar is iets broeder ; de reuk 

 schijnt zeer scherp te zijn. De oogen zijn groot , van groene kleur , 

 waterig en zonder glans ; op het land zien zij er uit , als of ze bestendig 

 weenden. Robbenvangers hebben mij gezegd, dat deze dieren een zeer 

 scherp oog hadden en op groote afstanden zien konden ; maar ik meen 

 deze meening te kunnen tegenspreken ; want ik heb allen grond om te 

 gelooven , dat dit niet het geval is. Hun oog integendeel is niet scherp 

 en zij kunnen niet ver zien , als zij aan land zijn. Maar hun reukzin- 

 tuig is zeer scherp. In het water zien ze ongetwijfeld goed, voor dit 

 element is hun oog hoofdzakelijk gevormd. De ooren zijn buitengewoon 

 klein , spits en op zulk eene wijze gerigt , dat het water er niet indringen 

 kan. Hun gehoorzintuig is niet zeer ontwikkeld. De verwonderlijk 

 groote bek is met tanden voorzien , onder welke de vier hondstanden 

 door enorme grootte uitmunten. Een dezer tanden mat 3g duim in de 

 lengte en aan de basis Si duim in omvang. Op de bovenlip staan aan 

 eiken kant 30 borstels , (zelden vindt men eene afwijking van dit getal) 

 van harde , hoornachtige gesteldheid , op het aanzien naar schildpad 

 gelijkende , 6 tot 8 duim lang , maar naar den neus heen van lieverlede 

 tot op H duim of 2 duim in lengte afnemende. De regelmatigheid en 

 de rangschikking dezer borstels is bewonderings waardig." 



„De wijfjes en de jongen blijven meest in de bogten en schijnen aan 

 de met hout bewassen oevers de voorkeur te geven , waarschijnlijk 

 omdat de bosschen en het lange grove , dorre gras , dat zich daarin 

 bevindt , hun de in deze stormachtige streken zoo noodzakelijke be- 

 schutting verschaffen , terwijl de mannetjes het geheele jaar door buiten 

 blijven en tusschen do rotsen langs de zeekusten visschen , waar het 

 hun , naar hun uitwendig voorkomen bij het binnenkomen te oordeelen , 

 verreweg het beste gaat." 



„De ma,nnetjes hebben allen eene zwartachtig grijze kleur. Een van 



