230 TWINTIG MAANDEN OP DE AUCKLAND- 



middelbare grootte meet ongeveer 6 voet van den neus tot aan den 3 duim 

 langen staart en omstreeks 6 tot 7 voet in omvang ; liet gewigt bedraagt 

 nagenoeg 5 centenaars. Enkele worden echter veel grooter ; ik lieb een 

 zeeleeuw gezien, die 40 gallons olie gaf. Pels en huid zijn beter dan 

 bij de wijfjes , namelijk veel dikker , en de pels van de schouderen af 

 naar beneden veel fijner , ofschoon niet zoo fraai ; op nek en schouders 

 heeft het een digteren , langeren en veel groveren , 3 tot 4 duim langen 

 pels , dien men wel borstels zou kunnen noemen en dien het naar wil- 

 lekeur omhoog kon rigten , wat dan ook altijd geschiedt , als zij aan 

 den oever elkander aangrijpen of verrast worden. Dan zitten zij als 

 honden met opgeheven kop , het voorwerp van hunne verbazing aansta- 

 rende ; en in deze houding hebben zij geheel het aanzien van een leeuw. 

 Daarbij geven de enorme tanden , die zij bij zulke gelegenheden steeds 

 laten zien , hun in het voorkomen al die wildheid en vreeselijkheid , 

 die hun naam schijnt aan te duiden." 



„In het zuidelijk halfrond beginnen zij in October zich in de bogten 

 terug te trekken en blijven daar tot aan het einde van Februarij , 

 terwijl ieder zijne eigene bijzondere verblijfplaats uitkiest en beschermt. 

 "Wanneer verscheidenen zich op dezelfde plaats bevinden , vechten zij met 

 de uiterste woede met elkander en komen in of buiten het water nooit 

 onder elkanders bereik , zonder het wanhopigste gevecht aan te vangen , 

 waarbij ze elkander groote stukken vel en vleesch afscheuren. Hun vel 

 is dan ook altijd vol wonden en schrammen, die echter zeer snel 

 schijnen te genezen." 



„Yan November tot aan het begin van Februarij liggen zij veel in 

 de zon ; zij kiezen gewoonlijk een zandig of kiezelig strand , als zij 

 landen en zich willen nedeiieggen. In dezen tijd kan men ze ligt 

 dooden ; want dikwijls als zij uit het water een mensch aan de kust 

 zien , komen ze aan land en grijpen hem aan of liever vervolgen hem , 

 als hij wegloopt ; houdt de mensch echter stand , dan blijft de zeeleeuw 

 gewoonlijk staan en men kan dan zeer bedaard op hem los gaan en 

 hem dooden. Somtijds echter gaat hij weder snel te water, als men 

 hem te gemoet treedt." 



„Een ander , in dit jaargetijde onfeilbaar middel , om ze aan den 

 oever te lokken , bestaat daarin , dat men zich onopgemerkt in het 

 bosch verbergt en het geloei van cene koe namaakt ; want dit is het 

 natuurlijk geluid der wijfjes. Om ze te dooden , slaat men ze gewoonlijk 



