EILANDEN IN DE ZUIDPOOL-ZEE. 231 



met een houten knuppel op den neus. Als de juiste plaats getroffen 

 wordt , is reeds een zachte slag genoegzaam om ze te bedwelmen en dan 

 moeten zij terstond afgemaakt worden. Deze wijze van ze te dooden 

 is zeer geschikt , als men ze slapende verrast ; maar als zij niet talrijk 

 zijn en zij op de vermelde wijze uit het water gelokt moeten worden , 

 is 't het veiligste , hun een kogel door den kop te jagen , eer men ze 

 nadert ; dan ga men op hen los , sla hun met den knuppel en steke 

 hen dood ; want wanneer zij na een slag ontvangen te hebben ontko- 

 men , laten zij zich niet voor de tweede maal op deze wijze uit het 

 water lokken en het maakt tevens de anderen schuw. Ofschoon zij zoo 

 woedend tegen elkander zijn en zoo verschrikkelijk op het eerste aan- 

 zien, zoeken zij toch gewoonlijk, als zij door een mensch worden aan- 

 gevallen , in het water te ontkomen. Intusschen moet men bij het 

 slaan zeker treffen, anders grijpen zij naar alle waarschijnlijkheid den 

 aanvaller aan , die het dan meestal niet zonder gebroken beenen ont- 

 komt. Het vereischt eenigen moed , deze monsters te staan en men 

 leert het slechts door oefening." 



„Nadat ik het karakter en de gewoonten der mannetjes tamelijk uit- 

 voerig beschreven heb, moeten wij nu op de wijfjes, die kleiner en 

 vreesachtiger zijn , onze aandacht vestigen. Zij houden bijna nooit voor 

 een mensch stand ; maar wanneer zij niet terstond bij den eersten slag 

 worden nederge worpen , bijten zij van zich als de mannetjes en verbrij- 

 zelen alles , wat tusschen hare sterke en ruime kaken geraakt." 



„In het laatste gedeelte van December en gedurende geheel Januarij 

 houden zij zich veel aan den oever op en wandelen elk afzonderlijk 

 door bosch en woud en in het lange gras op de berghellingen boven 

 het bosch , terwijl zij gedurig op de klagelijkste wijze brullen. Zij 

 zoeken dan ongetwijfeld eene voor hare bevalling geschikte plaats , ik 

 heb gezien , dat zij zich met dat oogmerk meer dan eene Engelsche 

 mijl van het water verwijderden. Hare stem is buitengemeen krachtig ; 

 bij stil weder hoort men ze op den bijna ongeloofclijken afstand van 

 4i tot 5 Engelsche mijlen. Waarom zij voor het werpen harer jongen 

 (zij brengen slechts één jong op eenmaal ter wereld) zooveel brullen , 

 weet ik niet; maar na deze gebeurtenis, die niet voor den Isten 

 Februarij voorvalt , heeft het ongetwijfeld tot oogmerk het jong te 

 roepen , dat zij meestal eenige dagen na de geboorte mede in het water 

 nemen. Daarbij verzamelen zij zich in groot aantal aan eene bijzon- 



